top of page
Brandnetels (c) Anne van Zantwijk_header.jpg

Hoge verwachtingen

Janneke heeft hoge verwachtingen, van zichzelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.

Dat de poes nogal dwingend hallo zegt als ik de slaapkamer binnenkom. Het is een soort prr, met een klein beetje geluid. Zo van: jij komt eraan, en ik ben hier. Maar dan niet op een vriendelijke manier. Onze vorige kat deed ook zoiets, maar die zette daar een soort vraagteken achter, waardoor het meer klonk als: ik wil even aandacht, mocht dat jou nu ook uitkomen. Maar nu heb ik geen keus, ik moet en zal haar aanwezigheid erkennen.

Dat onze makelaar vertelde dat hij laatst een huis moest verkopen van oude mensen, die een grote kast met bijbels hadden. Dat hij toen voorzichtig tegen ze had gezegd dat ze die toch maar beter even weg konden halen voor de bezichtigingen, omdat dat niet zo neutraal oogt. Dat ze dat heel braaf hadden gedaan.

Dat hij toen ook nog had gezegd dat het goed was om bloemen neer te zetten. Dat ze ook dat gedaan hadden, maar het een enorm boeket bleek te zijn, waardoor de hele setting meer weg had van een begrafenis dan van een woonkamer (en dan waren die bijbels zo gek nog niet geweest). Ze hadden geen idee en de makelaar was te algemeen gebleven met zijn tips.

Dat ik moest lachen toen ik dit hoorde, maar toch vóór die mensen met die bijbels was. En tegen de huizenmarkt.

Dat ik mijn haar aan het wassen was, maar het spul dat ik erin smeerde maar niet wilde schuimen. Na een keer of drie vond ik het wel welletjes, het werd me te duur. Dat ik toen op het potje keek en ontdekte dat dat de shampoo helemaal niet was, ik had het stylingspul te pakken.

Dat dat een hoop verklaarde, en ook bewees dat de theorie van mijn vriend – dat in al die potjes in feite gewoon hetzelfde zit – toch niet helemaal waar is.

bottom of page