Dat ik vanochtend eindelijk mijn werk weer op zou pakken, maar Word het toen niet deed. Mijn licentie was blijkbaar verlopen en het lukte op geen enkele manier om die te verlengen. Op een gegeven moment was ik in alle staten en vond ik het geen enkel probleem meer om er een flink bedrag voor te betalen, maar toen was ik de pincode van mijn creditcard vergeten. De nieuwe komt over enkele dagen met de post. Als ik dit nou vorige week had geregeld, had ik vandaag echt kunnen beginnen. Zie je dat ik niet had moeten lezen.
top of page
%20Anne%20van%20Zantwijk_header.jpg)
Hoge verwachtingen
Janneke heeft hoge verwachtingen, van zichzelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.
Dat ik zoveel zin heb in de verhuizing, maar mijn vriend alsnog nergens tijd voor heeft. Dat hij net begon op te noemen wie er allemaal ‘aan hem trekken’ op werk- en privégebied, en ik het toen ineens nogal zielig vond. Maar gisteravond was ik kwaad, en dat begrijp ik ook nog steeds.
Dat ik een afspraak had in een gordijnwinkel, omdat het de tijd was waarin je alleen nog mocht winkelen op afspraak. Dat ik bij binnenkomst direct al zag dat wat ze daar hadden mijn smaak niet was: veel te bonte kleuren en patronen. En het was dan wel fairtrade, maar niet eens biologisch katoen, dus dan was het de lelijkheid wat mij betreft ook niet waard.
Dat mijn afspraak officieel een half uur duurde, ik nam hun kostbare tijd in beslag, waardoor ik me toch verplicht voelde om nog een paar keer op en neer te lopen in die winkel. Dat die verkoopster intussen ook nog achter mij aan bleef lopen, en ik daarom toch maar af en toe een stof aanwees en zei: deze is ook mooi. Dat ik wel probeerde daarbij de stoffen te kiezen die ik het minst lelijk vond, zodat het zo min mogelijk op liegen leek. Dat was nog best moeilijk, want de meeste stoffen stonden me echt tegen.
Dat ik inmiddels al een kwartier had volgemaakt en daarom op zich wel weg mocht van mezelf, maar dat die vrouw toen begon over staaltjes meenemen. Ze had precies onthouden welke stoffen ik had aangewezen en begon al bijna te knippen. Dat ik toen wel echt een grens voelde en zei: dat is niet nodig hoor, ik onthoud ze wel.
Dat ik winkelen zonder afspraak nu wel veel meer ben gaan waarderen.
bottom of page