Dat ik gisteren al vroeg klaar was met werken, en toen besloot de middag lekker vrij te nemen. Dat dat ook heel prettig begon, maar later steeds minder werd. Tegen het eind van de dag voelde ik me leeg en verveeld. Ik zat dan ook met smart te wachten totdat mijn vriend thuiskwam van zijn werk, maar dat werd maar later en later. Toen hij er om kwart over acht eindelijk was, had ik zelf net een online afspraak. Dat hij het na afloop daarvan moest ontgelden, want door hem heb ik momenteel geen leuk leven. En een klein beetje door corona.
%20Anne%20van%20Zantwijk_header.jpg)
Hoge verwachtingen
Janneke heeft hoge verwachtingen, van zichzelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.
Dat we binnenkort zeer waarschijnlijk gaan verhuizen, maar op de valreep nog een nieuwe overbuurvrouw hebben gekregen. Dat ik toen eigenlijk helemaal geen zin had om me aan haar voor te stellen, want in mijn hoofd ben ik hier al weg. Dus waar investeer ik dan nog in? Maar dat ik ook geen zin had om dat hele verhaal over onze al-dan-nietverhuizing uit te leggen en dus toch maar netjes mijn naam zei.
Dat onze nieuwe kat zoveel lomper is dan de vorige twee die we hadden. Dat was zelfs al duidelijk toen ze nog verstopt zat in de krabpaal. Elke keer dat ze overeind kwam, stootte ze haar kop tegen het ‘plafond’. Ze zeggen dat koppen voor voetballers ongezond is, dus dit zal haar mentale capaciteiten niet ten goede komen. En dan zal ze de hoogte van het holletje steeds minder goed kunnen inschatten.
Ze is ook gek op het natvoer dat ik haar geef, en nu denkt ze elke ochtend dat ik het bakje al bij me heb, dus dan gaat ze keihard mauwen en voor mijn voeten lopen. Maar ten eerste: ik ben nog helemaal niet beneden geweest. Ten tweede: Het bakje van gisteren staat gewoon leeg voor je neus, en er is geen tweede bakje. En ten derde: Ik heb helemaal geen bakje in mijn hand. Dus waar ze die hoop op baseert, is mij aan raadsel.
Het koppen van de krabpaal begint zijn tol blijkbaar al te eisen.