top of page
Brandnetels (c) Anne van Zantwijk_header.jpg

Hoge verwachtingen

Janneke heeft hoge verwachtingen, van zichzelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.

Dat onze makelaar vertelde dat hij laatst een huis moest verkopen van oude mensen, die een grote kast met bijbels hadden. Dat hij toen voorzichtig tegen ze had gezegd dat ze die toch maar beter even weg konden halen voor de bezichtigingen, omdat dat niet zo neutraal oogt. Dat ze dat heel braaf hadden gedaan.

Dat hij toen ook nog had gezegd dat het goed was om bloemen neer te zetten. Dat ze ook dat gedaan hadden, maar het een enorm boeket bleek te zijn, waardoor de hele setting meer weg had van een begrafenis dan van een woonkamer (en dan waren die bijbels zo gek nog niet geweest). Ze hadden geen idee en de makelaar was te algemeen gebleven met zijn tips.

Dat ik moest lachen toen ik dit hoorde, maar toch vóór die mensen met die bijbels was. En tegen de huizenmarkt.

Dat ik mijn haar aan het wassen was, maar het spul dat ik erin smeerde maar niet wilde schuimen. Na een keer of drie vond ik het wel welletjes, het werd me te duur. Dat ik toen op het potje keek en ontdekte dat dat de shampoo helemaal niet was, ik had het stylingspul te pakken.

Dat dat een hoop verklaarde, en ook bewees dat de theorie van mijn vriend – dat in al die potjes in feite gewoon hetzelfde zit – toch niet helemaal waar is.

Dat de kat vaak bij mij op mijn bureau zit. Dat dat op zich gezellig is, maar ze mij soms mept als ik probeer te typen. Niet altijd hoor, maar soms heeft ze er gewoon even geen zin in. Vooral als ze kort daarvoor met haar nagel heeft vastgezeten in mijn trui, en ik haar toen heb geholpen om los te komen. Daarbij raak ik haar pootje aan (hoe moet het anders?), en dan is ze al not amused. En dan komt dat hele typen er nog eens bij.

bottom of page