top of page
Brandnetels (c) Anne van Zantwijk_header.jpg

Hoge verwachtingen

Janneke heeft hoge verwachtingen, van zichzelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.

Dat ik in de supermarkt even iets moest pakken, maar precies waar ik moest zijn was een vakkenvulster bezig. Dat ik toen twijfelde: ik kon het gewoon snel pakken, of vragen of ze aan de kant kon gaan in verband met de corona-afstand. Dat laatste voelde wat overdreven, want dan zou zij helemaal overeind moeten komen, terwijl ze als jongere vast niet erg bang is voor dat virus. Dat ik het toen een beetje half deed; de pindakaas pakte ik alvast, dat kon wel even snel, maar voor de hagelslag vroeg ik alsnog of ik er even bij mocht, eigenlijk in de hoop dat ze zou zeggen: ja hoor, pak maar gewoon. Dat ze dat niet deed. Ze zei: volgende keer eerder vragen.

Dat ik toen helemaal beduusd was. Dat ik het ook nogal assertief vond voor een jongere. Ik had het juist voor háár gedaan, het snelle pakken.

Dat we binnenkort gaan verhuizen en ik echt niet meer kan wachten. Dat ik nu ook weinig zin meer heb om in het huidige huis in de tuin te gaan zitten. Dat het voelt alsof ik dat zitten beter kan opsparen voor in de nieuwe tuin met bomen. Maar mooi weer kun je natuurlijk helemaal niet opsparen.

Dat ik gisteren al vroeg klaar was met werken, en toen besloot de middag lekker vrij te nemen. Dat dat ook heel prettig begon, maar later steeds minder werd. Tegen het eind van de dag voelde ik me leeg en verveeld. Ik zat dan ook met smart te wachten totdat mijn vriend thuiskwam van zijn werk, maar dat werd maar later en later. Toen hij er om kwart over acht eindelijk was, had ik zelf net een online afspraak. Dat hij het na afloop daarvan moest ontgelden, want door hem heb ik momenteel geen leuk leven. En een klein beetje door corona.

bottom of page