Diersoort

Dat ik de trap ging schilderen, en daarom de oude trapmatjes verwijderde. Dat ik ze net weg wilde gooien toen ik me realiseerde dat onze kat daar altijd zo graag haar nagels aan krabt, en ik dat misschien wel uit zou kunnen buiten. Dat ik er toen een paar op de krabpaal plakte met dubbelzijdig tape, in de hoop dat ze onze nieuwe trapmatjes straks met rust zou laten en deze zou gebruiken. Dat ik vervolgens besloot af te wachten tot ze ze zelf ontdekte, want als ik haar op iets nieuws zet werkt dat meestal averechts. Ze houdt er namelijk niet van om opgetild worden, dus dan associeert ze het matje daarna louter met ellende.

Maar dat ik dat afwachten vervolgens toch niet volhield. Dus pakte ik haar op en zette ik haar op zo’n matje. Dat ze er toen inderdaad snel weer af sprong, maar niet nadat ze eerst even haar nagels aan het matje had gescherpt. Dat dat voelde als een overwinning op de hele kat als diersoort.

Ploeteren

Dat ik altijd graag meer wilde schilderen, en daar door de quarantaine ineens tijd voor had. Maar ik had ook tegenzin, ik wil wel goed kunnen schilderen maar blijkbaar staat de weg ernaartoe me toch tegen. Het moet geen ploeteren worden. Dat ik nooit weet wanneer ik me nou over die tegenzin heen moet zetten en wanneer ik er juist aan toe moet geven. Of, zoals een vriendin van mij ooit zei: wanneer doe je zelfdiscipline en wanneer zelfcompassie? En zij is nota bene psycholoog.

Dat ik gisteren voor zelfcompassie koos toen ik eigenlijk aan een schets zou werken, en in plaats daarvan een serie ben gaan kijken. Daar knapte ik dusdanig van op dat het prima was om daarna weer even te schetsen.

Altijd genaaid

Dat ik me altijd genaaid voel wanneer ik iets verkoop op Marktplaats. Je wil niet te snel toehappen bij een bod, want misschien biedt iemand anders daarna meer, maar je wil de huidige bieder ook niet verliezen door te lang te wachten. Zelf raak ik altijd direct geïrriteerd als ik ergens een bod op doe en de verkoper reageert niet binnen een uur, ik handel het graag direct af. Bovendien zei de makelaar bij de verkoop van ons vorige huis dat de hoogste biedingen meestal op de eerste dag komen. Als je dan wacht, graaf je dus je eigen financiële graf. Maar als je niet wacht, zul je nooit weten of er meer in had gezeten. Behalve op Marktplaats dus, daar wordt dat gewoon in je face gewreven door iemand die hoger biedt, omdat je vergeten was je artikel op ‘gereserveerd’ te zetten. En ik kan het ook niet over mijn hart verkrijgen om het dan aan de hogere bieder te geven, zo ben ik niet opgevoed.

Gisteren had ik het met een fietsmand. Ik had ‘m al aan Evelien beloofd, toen Stefanie ineens meer bood. Dat zat me zo dwars, dat ik hier wel erkenning voor wilde van Evelien. ‘Iemand anders biedt nu 20 euro’, typte ik aan haar, ‘maar ik heb ‘m voor jou gereserveerd’. Gelukkig was zij niet te beroerd om mij even te geven wat ik nodig had. ‘Dat is lief’, typte ze. Zo werd het toch nog een prima verkoop.