top of page
Brandnetels (c) Anne van Zantwijk_header.jpg

Hoge verwachtingen

Janneke heeft hoge verwachtingen, van zichzelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.

Dat onze demente kat de laatste tijd graag bij ons in bed ligt. Eerder lag ze ook wel op bed, maar nooit in onze buurt. Maar nu wil ze ineens onder de deken en dan ook nog tegen ons aan. Dat ik in het begin verwachtte dat dit problemen op zou leveren. Ik neem namelijk aan dat ze op een gegeven moment weer weg wil, en was bang dat ze dan in een soort paniek zou raken, daar zo onder die dichte deken, en dat in haar ogen dan alle middelen geoorloofd zouden zijn om te ontsnappen, ook dingen met nagels.

Maar dat dat allemaal niet gebeurde, ze ligt daar gewoon heel rustig en op een gegeven moment gaat ze, zelfs zonder dat wij het doorhebben, weer weg. Dat ik toen tegen mijn vriend zei: ze gedraagt zich daar eigenlijk beter dan bovengronds.

Dat ik een nieuwe oplossing bedacht heb voor mijn fruitprobleem (i.e. het probleem dat ik niet elke dag twee stuks fruit eet). Ik neem fruit mee voor onderweg, bijvoorbeeld naar een optreden of hobby. Als ik dan op de terugweg ben, is er niks anders te eten dan die appel. Dan zal ik als het goed is denken: een appel is beter dan niks. En als ik dan maar vaak genoeg onderweg ben, lost het probleem zich vanzelf op.

Dat ik gisteren in een gesprek ineens het woord ‘status quo’ kon gebruiken. Dat had ik nog nooit eerder hardop gezegd. Ik wist niet honderd procent zeker of ik het goed toepaste, daarom wachtte ik daarna in spanning af. Niemand zei wat, dus ik denk dat het klopte (of zij wisten het ook niet). Toen ik vanochtend in een gedachte in mijn hoofd ineens ook nog het woord ‘retrospectief’ kon gebruiken, kon ik mijn geluk niet op.

bottom of page