top of page
Brandnetels (c) Anne van Zantwijk_header.jpg

Hoge verwachtingen

Janneke heeft hoge verwachtingen, van zichzelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.

Dat ik heel lang heb gedacht dat een knipperend oranje stoplicht bij een kruispunt betekende dat je het daar zelf maar moest uitzoeken. Pas toen ik twee jaar geleden rijles nam, ontdekte ik dat er reserveregels zijn, zoals haaientanden, die bij niet werkende lichten de voorrang bepalen. Dat ik het al die jaren daarvoor dus voor niks eng heb gevonden als de bestuurder van de auto waarin ik zat nogal hard op zo’n kruispunt afreed, en ik me er niet mee wilde bemoeien dus dan mijn ogen maar dichtdeed en dacht: op hoop van zegen.

Dat je door de huidige coronamaatregelen extra informatie hebt over de groepjes mensen die je op straat ziet lopen. Als ze dicht bij elkaar lopen en daar niet schichtig bij kijken, zullen ze de regels waarschijnlijk niet overtreden en dus een stel of een gezin zijn. Dat ik nu dus meer over ze weet dan zij misschien zouden willen. Je privacy ligt echt op straat, maar daar hoor je niemand over. Dat ik het ook op tv had: de gitarist van Trijntje is blijkbaar ook haar man. Alsof je gratis roddels krijg.

Dat ik me wel afvraag of dit de handhaving niet lastig maakt voor de politie. Als een agent een groep jongeren betrapt op een feestje, kunnen ze altijd zeggen dat zij de kinderen van Sister Wives zijn en dus gewoon familie. En die mogen dan thuis wel op elkaars lip zitten, maar niet met hun hele gezin de straat op. Zelfs als ze allemaal een hond nemen, zullen ze buiten afstand moeten houden. Bij het uitlaten vormen ze dan een stoet van hier tot aan de hei. Zodra de eerste thuis is, vertrekt de laatste.

Dat ik eerder wel eens Nederland in Beweging zag, en dat er natuurlijk sneu uit vond zien. Ik had wel bewondering voor het enthousiasme waarmee de mensen op tv het voordoen, ze acteren dat behoorlijk goed.

Dat ik afgelopen week zelf maar even meedeed, omdat ik een beetje last van mijn rug krijg door al dat binnen zitten. Dat het toen echt verrassend leuk bleek te zijn. Dat ik nu vooral zo opgelucht ben voor de demonstreer-mensen: ze hebben het écht naar hun zin en wie weet krijgen ze ook nog betaald.

Dat ik wel het idee had dat Olga soms expres haar evenwicht verloor, om zich niet boven mij en de bejaarden te plaatsen. Dat ik vind dat ze dat niet meer moet doen, tenzij ze echt een evenwichtsstoornis heeft.

bottom of page