Kattenharen

Dat mijn kat echt oud wordt nu en zichzelf niet goed meer wast. De voorkant likt ze nog wel, maar de achterkant laat ze zitten en die vervilt dan. Nu heb ik dat een tijdje geprobeerd op me te nemen (niet met likken, maar met kammen). Maar het probleem is dat ze aan de voorkant wel graag gekamd wil worden maar aan de achterkant niet. Dan worden de verschillen binnen haar vacht nóg groter, dus daar ben ik maar weer mee gestopt.

Nu lijkt het zichzelf op te lossen, de vervilte plukken vallen er op een gegeven moment in een keer uit. Dat is best handig, ik moet alleen goed opletten dat er niet zo’n pluizige pluk aan mijn kleren hangt want dat is viezer dan gewoon losse kattenharen wat ik normaal heb.

Station Baarn

Dat ik zo ontspannen was na mijn goede optreden dat ik vergat om op te letten in de trein. Dat we daardoor ineens in Baarn waren in plaats van in Hilversum. Dat we toen een taxi moesten bellen, omdat het twee uur ’s nachts was en Baarn dan qua drukte een soort begraafplaats is. Dat ik die taxi toen betaald heb en zelfs dat niet erg vond. Of ik speelde iemand die dat niet erg vond, en dat lukte bijzonder goed. En toen was ik ook nog jarig.

Dat mijn vriend toen zei dat hij verbaasd was dat ik er zo luchtig over deed, omdat ik normaal snel boos op mezelf ben als ik geld uitgeef voor niks. Dat hij het daarmee bijna verpestte, maar dat het me toch lukte om ontspannen te blijven lijken.

Dat er ook nog een kat was die echt heerste over station Baarn bij nacht. Dat ik zo blij was voor die kat dat hij dat eindelijk aan iemand kon laten zien.

Dure hobby

Dat schrijven een dure hobby is. Niet qua materiaal, maar wel omdat ik telkens als ik iets fatsoenlijks geproduceerd heb iets leuks mag kopen van mezelf. Blijkbaar schrijf ik toch nog best veel goede dingen.