top of page
Brandnetels (c) Anne van Zantwijk_header.jpg

Hoge verwachtingen

Janneke heeft hoge verwachtingen, van zichzelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.

Dat ik voor de grap dramatisch wilde doen tegen mijn vriend en twijfelde welke uitdrukking ik zou gebruiken: dat wat hij zei me tot op het bot raakte, of dat het door merg en been ging. Dat ik toen even naging welke van de twee erger was. Dat ik zo blij was toen ik ontdekte dat daar inderdaad een antwoord op was: door merg en been is erger want dat is ook dóór het bot.

De afwas wordt vanzelf droog, net als de was. Ook onkruid gaat ooit dood. Je wordt meestal vanzelf beter. Iemand gaat me heus wel weer een keer bellen. Brood ontdooit vanzelf. En stof verzamelt zich vanzelf.

Vaak voelt de tijd als iets waar je tegen moet vechten, maar je hebt niet door wat ze in de tussentijd allemaal voor je doet.

Dat ik hele leuke halfhoge schoenen had gekocht maar dat ze pijn gingen doen op het bot van mijn enkel, want daar drukten ze op. Dat ik daar verdrietig over was, maar ze toch maar aan bleef trekken omdat ik ze zo leuk vond. Dat iemand toen zei: dat heb ik ook een keer gehad, maar toen ik ze wat minder strak deed was de pijn weg. Dat ik toen besefte dat ik dat écht niet had overwogen, nul. Ik had in mijn hoofd dat je schoenen strak doet en dat ze dan goed moeten zitten.

Zo ontdekte ik laatst ook dat je je oortjes alvast uit kunt doen als je ergens binnenkomt zonder dat je eerst de muziek hebt stopgezet. Dat leek me eerder altijd de verkeerde volgorde en dus zag ik het nooit als optie.

Het leven wordt steeds makkelijker en pijnlozer.

bottom of page