top of page
Brandnetels (c) Anne van Zantwijk_header.jpg

Hoge verwachtingen

Janneke heeft hoge verwachtingen, van zichzelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.

Dat ik bij ‘VAR’ altijd aan Verklaring Arbeidsrelatie moest denken, omdat ik daar als zzp-er mee te maken had, al vóór de invoering van de videoscheids bij voetbal. Toen ik het die lui in zo’n voetbalpraatprogramma voor het eerst over de VAR hoorde hebben, dacht ik nog: waarom maken ze zich zo druk om de betaling van freelance spelers? Die redden zich wel! Later kreeg ik het door en vond ik dat ze erbij zouden moeten zeggen dat het om de voetbal-VAR ging in plaats van om de gewone.

Maar nu ik dat hele WK heb gezien, met al het video-scheidsgedoe, besef ik het pas: Dit is de echte VAR.

Dat ik me afvraag wanneer er een hype komt rondom paddenstoelen, en dan in het bijzonder champignons. Alle soorten eten lijken wel een keer iets geweest te zijn, in positieve of in negatieve zin. Zo moeten pasta en brood het tegenwoordig ontgelden en heeft boerenkool juist een opleving gehad, daar waren toen ook ineens chips van. Quinoa en chiazaad bevatten zo’n beetje alles, schijnt, en kokosvet was eerst de verlosser en is nu weer het kwaad. Maar how about champignons?

Als ik de voedseltrends een beetje begin te doorgronden, komt het er binnenkort aan voor de champignon. Maar of ze bij de goeden of de slechten worden gerekend, dat blijft afwachten.

Dat ik met een vriendin in Flensburg was, een stad in Duitsland, en zij in lichte paniek raakte toen ze daar in een parkeergarage moest parkeren. Dat ik haar daarom probeerde gerust te stellen. Dat we toen wel zagen dat er op de eerste verdieping allemaal parkeerplaatsen waren met een poppetje erop met een soort rokje aan. ‘Die zijn voor vrouwen’, zei ik toen voor de grap. Maar volgens mijn vriendin waren ze echt voor vrouwen. Omdat die parkeren zo moeilijk vinden, zei ze, dan hoeven ze minder hoog de garage in. Dat kon ik bijna niet geloven maar ik deed het toch, en ik werd al helemaal boos omdat ik zelf helemaal geen parkeerangst heb (ik ben eerder niet bang genoeg, ik ben namelijk nogal ongeduldig, dus na een tijdje ben ik dat steken echt wel zat. Dit moet maar gewoon passen, denk ik dan. Mijn vriend zegt vaak dat dat mijn grootste probleem (of een van mijn grootste) is, dat ik altijd wil dat de wereld zich aan mij aanpast in plaats van andersom. Maar dat doet de wereld niet.) en me daardoor niet serieus genomen voelde. Is dit nou emancipatie?

Dat het later helemaal niet waar bleek te zijn, de vakken waren ook niet breder dan normaal en er zat niet van dat schuim om de plekken heen zoals je bij een bowlingbaan kunt bestellen voor in de goten. Maar de vakken waren wel speciaal voor vrouwen, met het oog op aanranding en erger, wist mijn vriendin. Dan hoeven ze niet nog verder de garage in en staan ze bij elkaar. Dat ik het rokje op de afbeelding toen nóg vreemder vond. Eigenlijk stond er: trek je wel een rokje aan? Dan zorgen wij dat je niet wordt aangerand.

bottom of page