top of page
Brandnetels (c) Anne van Zantwijk_header.jpg

Hoge verwachtingen

Janneke heeft hoge verwachtingen, van zichzelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.

Dat we op vakantie ineens ontdekten dat onze hond enorm doof blijkt te zijn. Ofwel hij is heel snel van horen naar doof gegaan, ofwel we hebben heel lang niet doorgehad dat dit gaande was. Dat we nu steeds van dichtbij heel hard tegen hem moeten schreeuwen, op tien centimeter afstand van zijn hoofd: ‘HEE, KOM JE?!’ En dan nog kijkt hij verdwaasd de andere kant op, omdat hij geen idee heeft waar het geluid vandaan komt.

Dat het raar voelt om van zo dichtbij tegen een hond schreeuwen die niks verkeerd doet. Wat zullen andere mensen wel niet van ons denken? Dat we hoognodig op vakantie moeten misschien, maar dat waren we al.

Dat ik aan het vogelen was met mijn verrekijker en mijn vogelboek, en me toen ineens afvroeg wat hippe mensen eigenlijk op vakantie doen. Zij zullen wel naar steden moeten, of naar natuur waar je mee aan kunt komen (natuur die verder reikt dan een groene specht). Maar in die steden, moeten zij daar dan ook weer winkelen en andere dure dingen doen? En steeds inchecken in hotels? Maar wat als ze eenmaal zijn ingecheckt, wat doen ze dan? Ik zie ze daar al op bed liggen, zo zonder vogelboek.

Dat ik voor het eerst in mijn leven ging carpoolen, op een echte carpoolstrook. Het was een beetje een louche weg, met een berm en verder niks. Dat verbaasde me, bij de term ‘carpoolstrook’ verwachtte ik faciliteiten, en mensen die die strook runnen.

Dat ik het moeilijk vond om mijn auto daar zo achter te laten, ook omdat ik die plek helemaal niet kende en dus niet zeker wist of hij daar veilig zou zijn. Dat ik toen nog even in de berm heb geplast daar, om de louche-heid van het geheel maar even te bevestigen (en omdat ik moest en er dus geen wc was). Volgens mij vond mijn auto dat niet erg, we hadden de plek nu tenminste wel echt geclaimd samen.

bottom of page