top of page
Brandnetels (c) Anne van Zantwijk_header.jpg

Hoge verwachtingen

Janneke heeft hoge verwachtingen, van zichzelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.

Dat ik het zo druk heb deze week dat ik niet eens de tijd neem om even rustig te plassen. Als ik bijna klaar ben, begin ik maar vast met afvegen, dat voelt efficiënt. Maar dat heeft natuurlijk geen zin, want met de druppels die daarna komen zul je ook weer wat moeten. Toch voelt niks doen en louter afwachten écht zonde van mijn tijd. Dan liever een keertje extra vegen.

Dat je, als je dun bent, geen recht van spreken blijkt te hebben als je een beetje bent aangekomen. Ik merk dat ik er tegen bijna niemand over mag klagen. Nu vind ik het ook helemaal niet erg om tien kilo meer te wegen, maar ik vraag me wel af waar dit heen gaat. Elk jaar zoveel gewicht erbij lijkt me onwenselijk. Voordeel is wel dat ik dan over een jaar of vijf eindelijk ook hardop mag klagen.

Dat ik dacht dat onze katten gek waren op het nieuwe natvoer, maar het gros ervan toch buiten hun bakje belandt. Of ze het eruit gooien omdat ze het niet lekker vinden, of omdat ze juist gulzig zijn en daardoor slordig, dat weet ik niet. Maar als het daar eenmaal ligt, zo’n losse homp tussen hun bakje en de muur, dan hoeven ze het al helemaal niet meer. Later stuur ik mijn hond dan de gang in om het alsnog op te eten. Die geeft er minder om waar het natvoer zich bevindt, een homp is wat hem betreft een homp.

bottom of page