Dat mijn hond zijn snackjes de laatste tijd meestal niet meteen opeet, maar verstopt voor later. Hij zoekt dan een goed plekje in de kamer. Nou is dat nog niet zo eenvoudig, er valt hier weinig te graven. Meestal gooit hij dan her en der wat kussens overhoop alsof hij ik weet niet wat moet verstoppen, maar kiest hij uiteindelijk gewoon voor de hoek van de bank. Daar probeert hij hem dan tussen het kussen en de zijkant te duwen maar dat lukt niet echt, vanwege zijn totale onhandigheid. Dus ligt dat snackje gewoon op de hoek van de bank. Wel doet hij dan nog een poging er wat op te leggen. Buiten zou hij zand kiezen, maar dat hebben we binnen niet. Hij schraapt dan maar wat haren bij elkaar, die liggen er altijd wel bij ons, waardoor ik uiteindelijk een kauwstaafje aantref dat ik meteen zie liggen, met een heel dun plukje haar erop.
%20Anne%20van%20Zantwijk_header.jpg)
Hoge verwachtingen
Janneke heeft hoge verwachtingen, van zichzelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.
Dat ik iets las over een ‘militante groepering’, en besefte dat dat woord me altijd aan ‘irritant’ doet denken. Zelfs nadat ik besef dat het iets anders is, neig ik ernaar te denken dat ze ook wel irritant zullen zijn. Het zijn dus niet alleen rebellen die mensen doodschieten en de boel terroriseren, daarnaast treiteren ze elkaar ook nog de hele dag of maken ze flauwe grapjes die iedereen de neus uit komen.
Dat ik mijn hond uitliet en toen voor een huis een paar straten verderop ineens een man zag staan die ik herkende. Hij loopt regelmatig met zijn vos-achtige hondje door onze buurt. Het verbaasde mij dat hij zo dicht op dat huis stond, volgens mij stond hij ook nog te roken. Totdat ik besefte dat het waarschijnlijk zijn eigen huis was.
Ik had me nooit eerder gerealiseerd dat die man ook ergens woonde, hij was voor mij een wandelende man.