top of page
Brandnetels (c) Anne van Zantwijk_header.jpg

Hoge verwachtingen

Janneke heeft hoge verwachtingen, van zichzelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.

Dat ik een tijdschrift las en er helemaal onderaan de bladzijde een heel klein rondje stond met een advertentie erin die erg op mij van toepassing was (biologisch katoenen dekbedovertrekken). Dat ik toen heel even dacht dat het een gepersonaliseerde advertentie was, maar me meteen daarna realiseerde dat dat niet kan omdat ik (voor zover ik weet) geen Google glasses draag. Als iemand mijn bril ongemerkt heeft verwisseld zou het wel kunnen, en dan vind ik het knap dat ze dat rondje zo precies konden vervangen. Dan ben ik wel benieuwd wat er eigenlijk in dat rondje stond. Of heeft iedereen ongemerkt die glasses gekregen en bestaat er dan geen ‘eigenlijk’ meer?

Dat iemand wederom aan mij vroeg waarom ik niet in Amsterdam woon. Maar dat deze persoon het niet vroeg als oordeel, om lekker boven mij te gaan staan, maar als echte vraag. ‘De stad staat je goed’, zei hij. Ik was het daar wel mee eens, ik had ook een leuke regenjas aan en een beetje make-up op, ik kon de stad aan die dag.

Dat ik me soms ook wel afvraag hoe het is om daar echt te wonen, met die drukte en hoe mijn hond daar dan tussen past. Dat hij dat waarschijnlijk helemaal niet zo leuk zal vinden, om zo op te moeten letten waar hij loopt. Hij heeft de rolriem het liefst op zijn langst, en dat hij dan zelf zo veel mogelijk keuzes kan maken. Maar daar houden voorbijgangers dan weer niet zo van. Die willen zelf een oneindige rolriem en dat is nou eenmaal geen goede match.

Dat er een man voorbij liep en ik me afvroeg of het een zwerver was. Ik weet niet precies waar ik dat aan dacht te zien. Hij liep een beetje raar, met zijn hoofd iets te veel naar voren, het zat net een beetje voor zijn romp. Zijn kleren waren een beetje smoezelig maar niet extreem, net als zijn huid. Hij vertoonde verder geen zwerversactiviteiten, dus misschien was het ook gewoon een huisvader op weg naar de trein.

Dat ik toen wel besefte dat er een behoorlijk grote groep mensen is van wie het me niet zou verbazen als ze ineens in een prullenbak gaan graaien.

bottom of page