Dat ik in november mijn rijbewijs heb gehaald én voor het eerst ben gaan vliegen. Dat er daardoor bijna een verdubbeling van vervoermiddelen waarmee ik kan reizen heeft plaatsgevonden. Dat ik niet verwacht dat zo’n verdubbeling snel weer plaats zal vinden, dan moet ik al gaan motorrijden, skateboarden, segwayen en mijn vliegbrevet halen.
%20Anne%20van%20Zantwijk_header.jpg)
Hoge verwachtingen
Janneke heeft hoge verwachtingen, van zichzelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.
Dat ik probeer meer noten te eten, omdat die vullen en gezond zijn. Dat ik niet echt van noten hou.
Dat ik ze wel lekker vind in de vorm van borrelnootjes, maar dat zijn noten voor beginners en als je ze dan ook nog gaat frituren worden alle potentiële voedingsstoffen waarschijnlijk tenietgedaan. Dat ik nu wel chocoladeamandelen eet, en probeer te denken dat dat voornamelijk amandelen zijn, en dat de chocola die eromheen zit voornamelijk cacao is. Dat ik maar niet bij de ingrediënten kijk of dat klopt. Er is ook een notenmix met kruiden die ik lekker vind, met pinda’s maar ook meer gevorderde noten, maar daarvan zal het zoutgehalte dan wel weer te hoog zijn.
Wat wel werkt om saaie noten binnen te krijgen is ze meenemen in omstandigheden waarin je verder niets hebt, zoals in de trein. Dan zijn ze relatief lekker vergeleken met niets. Al het andere, zelfs hosties en sneeuw, scoort hoger. Maar die vind je zelden in de trein.
Dat ik op vakantie merkte dat er bij zonnebrand een soort insmeercyclus is. De eerste dag smeer je jezelf heel goed in, meerdere keren op een dag ook. De volgende dagen bouw je het smeren geleidelijk af, omdat het echt heel veel moeite is en je gisteren helemaal niet rood bleek te zijn. Totdat je een keer flink verbrandt. De dag daarna ga je dan weer voor het volle pakket.