Station Groningen

Dat de mensen op station Groningen nooit haast hebben met uitstappen. Ze lijken te denken: we hebben toch al helemaal de tijd genomen om hierheen te gaan, dan maken die twee minuten ook niet meer uit. Dat het vertragend en verkoelend werkt om naar die stad te gaan. Toen ik er woonde stoorde het me dat mijn moeder als ze langskwam altijd zei dat het er zo koud was, ‘veel kouder dan bij ons’. Ik dacht dat je die paar graden verschil niet kan voelen en dat ze het zich inbeeldde. Maar tegenwoordig vind ik het er ook koud. Alsof bij ons de lente al bijna begint en ze daar in Groningen nog niets vanaf weten. Alsof zulke informatie bij hen even weinig haast heeft als de reizigers met uitstappen.

En de Amsterdammers maar haasten. Ze hoeven meestal al zo kort te reizen maar proberen toch nog elke minuut winst te pakken. Een Amsterdammer die het koud heeft, heeft volgens mij al helemaal haast. Maar de Groningers hebben het beter begrepen: vertragen en de kou accepteren. En tegen elkaar zeggen dat het er heus niet echt kouder is dan in de rest van Nederland.

A.L. Snijders

Dat ik fan ben geworden van de boeken van A.L. Snijders. Dat het zo heerlijk is om een nieuwe schrijver te ontdekken, zeker als je merkt dat er heel veel van diegene is. Dat ik ook even op Wikipedia heb gekeken om te zien of hij nog leeft, om te weten of dit het echt is qua leesvoorraad of dat er misschien nog boeken bij komen. Dan weet ik tenminste waar ik me precies op verheug.

Dat ik het hard van mezelf vind dat ik wel hoop dat hij voorlopig niet doodgaat maar dat ik dat meer voor mezelf hoop dan voor hem. Dat ik anders snel weer een nieuwe schrijver moet zien te vinden en dat gaat dan eerst weer een paar keer mis, dan lees je beginnetjes van stomme boeken of nog erger, van medium leuke boeken. Die besluit je niet meteen weg te leggen, je geeft ze nog een kans. Maar na een bladzijde of 50 besef je dat het toch echt zonde is van je tijd, maar dan is het ook zonde van die 50 bladzijden om te stoppen, en ga je je dus sowieso schuldig voelen.

Hoe ouder Snijders wordt, hoe minder schuldgevoelens ik in mijn leven zal ervaren. Volgende keer zoek ik wel een jongere schrijver uit.

De keuken schoonmaken

Dat ik zin heb in een weekend waarin ik de keuken schoon kan maken. Het is niet zozeer het schoonmaken van die keuken zelf waar ik me op verheug, maar dat weekend. Blijkbaar is het zo’n rustig weekend dat ik de keuken schoonmaken geen probleem vind, omdat ik ook nog tijd heb voor leuke dingen. Anders zou ik de keuken namelijk nooit gaan schoonmaken. Het is dus een weekend waarin je denkt – en misschien zelfs hardop zegt – : Weet je wat? Maak ik nu de keuken even schoon, neem ik de rest van de dag lekker vrij.