top of page
Brandnetels (c) Anne van Zantwijk_header.jpg

Hoge verwachtingen

Janneke heeft hoge verwachtingen, van zichzelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.

Dat ik me sinds we een auto hebben heel vaak afvraag of we met de auto mogen. Ik voel me snel schuldig als we hem gebruiken wanneer dat niet echt nodig is, want geld en want milieu. En we hebben hem natuurlijk zelden écht nodig, want hiervoor hadden we een hele tijd geen auto en dat hebben we al die jaren toch maar mooi overleefd.

Wat ik dan doe is bevestiging zoeken bij anderen: ik denk erover om met de auto te gaan, wat vind jij? En dan ga ik net zo lang mensen af totdat iemand precies zegt wat ik wil horen: ik zou gewoon lekker de auto pakken hoor, het is hartstikke koud en jij doet al zoveel goed. Misschien wil ik dat laatste vooral gewoon even horen.

Dat het toch voelt alsof je meer invloed hebt op de uitslag van de verkiezingen als je ’s ochtends gaat stemmen. Of eigenlijk is het eerder andersom: het voelt alsof je nóg minder invloed hebt als je ’s avonds stemt. Als ze al met voorlopige uitslagen komen, denk ik bijna: wacht even jongens, nemen jullie deze nog wel mee? Alsof er na de eerste tel-sessie te weinig stemmen in het stembureau overblijven om nóg een keer op en neer te fietsen met de bakfiets en de vrijwilligers van de lokale verkiezingen de uitslag dan maar gewoon afronden.

Dat de wekker om 8 uur stond en ik dat ineens heel vroeg vond. Dat ik weet dat ik lui ben in vergelijking met mensen met kinderen, maar dat zij er ’s avonds ook heel vroeg in liggen en ik dat eigenlijk ook wel eens zou willen. En dat je dan niet na hoeft te denken over je leven omdat je daar simpelweg de energie niet voor hebt, dat spreekt me er ook in aan.

bottom of page