top of page
Brandnetels (c) Anne van Zantwijk_header.jpg

Hoge verwachtingen

Janneke heeft hoge verwachtingen, van zichzelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.

Dat ik inmiddels een keer of drie per dag over onze oude kat struikel omdat haar reflexen achteruitgaan. Ik probeer er echt wel op te letten en accepteer op zich het beleid dat ze gewoon voorrang néémt nu ze oud wordt, maar soms heb ik een wasmand in mijn handen of is het midden in de nacht en dan schop ik haar per ongeluk toch. Zij reageert dan minstens zo geïrriteerd als ik.

Dat doet me ook denken aan de laatste jaren dat mijn opa leefde. Hij mocht toen van het CBR nog autorijden, maar overzag het allemaal totaal niet meer. Als wij dan bang naast hem zaten en hij midden op een kruispunt stond na te denken, zei hij altijd: Ze wachten maar even.

Dat ik gisteren op de fiets ineens moest denken aan dat mijn oma vroeger een keer boos op mij was. Dat was nogal schrikken, want normaal was mijn opa degene die streng deed en gaf mijn oma mij dan juist een knipoog om te laten merken dat ik er niet te zwaar aan moest tillen. Totdat we een keer ergens gingen wandelen en ik een maïskolf vond. Die wilde ik natuurlijk houden, dus ik gaf hem aan mijn oma zoals je als kind altijd dingen aan volwassenen geeft zodat jij je handen weer vrij hebt. Toen keek mijn oma me ineens streng aan en zei ze: ik ben geen uithangbord. Ik wist niet wat dat was, een uithangbord, en durfde het ook niet meer te vragen. Ik begreep wel dat het iets was wat je niet wilde zijn.

Gisteren op de fiets zag ik ineens een uithangbord aan een winkel, of nou ja, ik zie die dingen wel vaker maar besefte toen pas dat zo’n ding ‘uithangbord’ heet en dat mijn oma dat destijds bedoeld moet hebben.

Dat ik me sinds we een auto hebben heel vaak afvraag of we met de auto mogen. Ik voel me snel schuldig als we hem gebruiken wanneer dat niet echt nodig is, want geld en want milieu. En we hebben hem natuurlijk zelden écht nodig, want hiervoor hadden we een hele tijd geen auto en dat hebben we al die jaren toch maar mooi overleefd.

Wat ik dan doe is bevestiging zoeken bij anderen: ik denk erover om met de auto te gaan, wat vind jij? En dan ga ik net zo lang mensen af totdat iemand precies zegt wat ik wil horen: ik zou gewoon lekker de auto pakken hoor, het is hartstikke koud en jij doet al zoveel goed. Misschien wil ik dat laatste vooral gewoon even horen.

bottom of page