top of page
Brandnetels (c) Anne van Zantwijk_header.jpg

Hoge verwachtingen

Janneke heeft hoge verwachtingen, van zichzelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.

Dat ik de hond uit ging laten en toen langs een voortuintje kwam waar de bewoners kunstgras in hebben gelegd. Een klein lapje is het, van nog geen twee vierkante meter. In het midden daarvan staat een beweegbare paal, zodat andere mensen er niet kunnen parkeren maar zij wel. Dat mijn hond laatst precies op dat stukje kunstgras ging schijten. Dat ik dat op de een of andere manier een hele terechte actie vond. Blijkbaar gun ik de mensen hun kunstgras niet.

Dat ik de dag na Koningsdag door een tunnel fietste en daar een plas oranje kots zag liggen. Dat ik toen dacht: Hee, die kots is oranje. Dat ik daarna dacht: Natuurlijk, het was gisteren Koningsdag. Maar dat ik het achteraf toch niet begreep, het enige wat ik kon bedenken was dat iemand van een heleboel oranje tompoucen alleen de bovenkantjes af heeft gegeten.

Dat ik mijn teennagels aan het lakken was, maar dat dat een beetje voelde als valsspelen. Het is namelijk heel weinig moeite, je voeten knappen er enorm van op en vervolgens blijft het – in tegenstelling tot bij je vingers – gerust de hele zomer zitten. Het is gewoon te makkelijk.

Blijkbaar ga ik er ergens toch vanuit dat de dingen uiteindelijk eerlijk moeten zijn, niet alleen qua goed en slecht gedrag maar ook qua hoeveel moeite iets kost en wat je er vervolgens aan hebt. Zoals ik diep van binnen geloof dat Jan Smit toch ooit zal moeten boeten voor wat hij doet, zoek ik ook naar het addertje onder het gras met betrekking tot het lakken van mijn teennagels.

bottom of page