Dat de man voor mij in de trein de coupédeur eerst dicht deed en er toen doorheen probeerde te lopen. Dat dat niet lukte. Dat ik mijn best deed om niet te lachen. Dat dat gelukkig wel lukte. Dat ik daarna ineens zag dat hij een gehoorapparaat had en toen heel even dacht: oh, vandaar. Dat ik besefte dat dat niet klopte en toen wel moest lachen.
top of page
%20Anne%20van%20Zantwijk_header.jpg)
Hoge verwachtingen
Janneke heeft hoge verwachtingen, van zichzelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.
Dat ik heus geen reactie had verwacht, maar het ook gek vond om niet te zwaaien toen ik mijn kat onverwachts aan de buitenkant van het keukenraam zag zitten.
Dat ik in mijn hoofd vaak interviewvragen oefen, bijvoorbeeld over vrouwen en humor. Dat ik dan eigenlijk wil zeggen dat ik die vraag niet wil beantwoorden. Dat ik niet al te arrogant wil overkomen, maar een beetje is misschien juist wel goed.
Dat ik ook vaak bedenk dat ik geen sorry wil gaan zeggen tegen de Down-vereniging over mijn gebruik van het woord ‘mongolen’ in mijn show.
Dat ik denk ik beter even kan gaan schrijven.
bottom of page