Interviewvragen

Dat ik in mijn hoofd vaak interviewvragen oefen, bijvoorbeeld over vrouwen en humor. Dat ik dan eigenlijk wil zeggen dat ik die vraag niet wil beantwoorden. Dat ik niet al te arrogant wil overkomen, maar een beetje is misschien juist wel goed.

Dat ik ook vaak bedenk dat ik geen sorry wil gaan zeggen tegen de Down-vereniging over mijn gebruik van het woord ‘mongolen’ in mijn show.

Dat ik denk ik beter even kan gaan schrijven.

Sjaal

Dat er in het bos een sjaal in een boom hing. Dat ik toen heel even dacht dat er iemand gewurgd of opgehangen was, zoals ik dat altijd denk bij kledingstukken in een bos sinds ik thrillers lees.

Daarna dacht ik: het is eigenlijk best een leuke sjaal. En ik zocht nog een sjaal. Maar ik durfde hem niet mee te nemen, want hij hing natuurlijk in die boom zodat degene die hem verloren is hem gemakkelijk terug kan vinden. De echte wereld is zoveel vriendelijker dan die in thrillers; wij hangen geen mensen in bomen, maar alleen hun verloren kledingstukken.

Mocht de eigenaar van de sjaal toch vermoord blijken te zijn, dan ben ik wel blij dat ik nu niet met haar sjaal rondloop, ook al heeft ze hem dan zelf juist niet meer nodig.

Vechten

Dat er ineens twee mannen voor mijn huis agressief naar elkaar werden omdat ze niet tegelijk met hun auto door de straat pasten. Ze vonden blijkbaar allebei dat die ander had moeten wachten. Dat ze zelfs bijna gingen vechten. Dat ik het vanuit mijn werkkamer boven gadesloeg en overwoog om iets te roepen. De zin die in mij opkwam was: ‘Kom op jongens, doe nou even volwassen.’

Dat ik denk dat dat niet had geholpen.