top of page
Brandnetels (c) Anne van Zantwijk_header.jpg

Hoge verwachtingen

Janneke heeft hoge verwachtingen, van zichzelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.

Dat mijn vriend en ik wel eens Qwixx spelen, dat is een spelletje dat niet al te lang duurt dus het past makkelijk in je dag. Maar dat we daar de laatste tijd toch niet aan toekwamen, wat op zich geen ramp was, ware het niet dat we de achterkant van de blaadjes van dat spel in de keuken gebruiken als boodschappenbriefjes. (In de woonkamer liggen wel ‘echte’ memoblaadjes, maar dan moet je dus helemaal naar de woonkamer.)

Dat mijn vriend toen aan mij liet zien dat hij nu de ongebruikte blaadjes van Qwixx gebruikte als memoblaadjes, alleen de achterkant dus. Dat ik echt even moest slikken toen ik dat ontdekte, het zou niet eens in mij opkomen. Het voelde helemaal mis, en ook respectloos naar de makers van Qwixx toe. Dat hij dat allemaal erg grappig vond, maar ik dus niet.

Dat we toen een weekendje weg gingen en ik de hele tijd voorstelde om Qwixx te doen. We moesten immers bij-Qwixxen. Dat ik later pas besefte dat het ook andersom had gekund: we hadden de boodschappenbriefjes natuurlijk ook kunnen terug-Qwixxen.

Dat mijn vriend bezig was met het aansluiten van de vloerverwarming van onze nieuwe keuken, en dat hij toen een oude koppeling in de gootsteen legde (ik typte eerst per ongeluk ‘goorsteen’, een Freudiaanse schriftelijke verspreking, want ik vond dat dus een beetje goor). Dat ik ook bang was dat dat ding daar zou gaan liggen roesten. Dat ik besloot om er toch maar niks van te zeggen, want hij is dan net zo goed bezig en dan moet ik altijd heel voorzichtig zijn met kritiek. Bovendien zou hij dan natuurlijk tegenwerpen dat onze nieuwe gootsteen van RVS is, en dan zou ik uitgeluld zijn.

Dat de koppeling een dag later gelukkig weer weg was, maar dat hij wel degelijk een roestvlek in de gootsteen achterliet. Dat dat bij mij wel de vraag opriep: hoe RVS is RVS eigenlijk?

Dat ik in mijn hoofd soms alvast oefen hoe ik mijn zaterdagabonnement op de Volkskrant op ga zeggen. Dat moet namelijk telefonisch en dat vind ik toch zieliger dan via de mail. Dat ik dan denk: ik moet maar gewoon eerlijk tegen ze zijn, dat is meestal de kortste route qua leed. Dat ik die klantenservicemedewerker dan in mijn hoofd hoor vragen: wat is de reden dat u wilt opzeggen? En dat ik dan zeg: nou, ik lees die krant eigenlijk helemaal niet, ik gebruik hem alleen om mijn hond op te laten pissen. Dat ik er dan denk ik wel bij moet zeggen dat dit echt zo is, en niet beledigend bedoeld.  

bottom of page