top of page
Brandnetels (c) Anne van Zantwijk_header.jpg

Hoge verwachtingen

Janneke heeft hoge verwachtingen, van zichzelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.

Dat we vanuit ons nieuwe huis uitkijken op een nogal modern huis. Dat ik helemaal níets mooi vind aan dat huis. De stenen zijn saai, om over de dakpannen nog maar te zwijgen. En alsof dat allemaal nog niet erg genoeg is, harkt die man de hele dag zijn kaarsrechte vijver aan en spuit hij met de hogedrukspuit het kunstgras schoon, of zoiets.

Dat we ons nog steeds een keer aan die mensen moeten gaan voorstellen, maar ik dat elke keer uitstel. Daarnet liep mijn computer al vast, dat lijkt me voor vandaag wel even voldoende.  

Dat ik sinds vorige week in Maarn woon, maar niet zo goed weet wat ik hier dan eigenlijk ga doen. Het slapende gedeelte van de week is me duidelijk en gaat me hier prima af. Maar mijn wakkere dagen, daar zal ik toch ook iets mee moeten.

Dat ik vorige week besloot mijn werk nog maar even niet op te pakken vanwege onze verhuizing. Het was zo’n chaos overal, dus ik wist even niet waar ik de focus vandaan zou moeten halen. Bovendien zouden mijn schoonouders donderdag en vrijdag komen helpen, dus die dagen waren ook al verloren – wat werk betreft.

Maar dat ik me op woensdag toch ineens verveelde. Mijn rug vond het qua dozen uitpakken wel mooi geweest, en het enige wat ik toen nog kon bedenken waren klusjes die ik niet alleen afkon. En mijn vriend was wel aan het werk, die heeft werk dat altijd lukt want er zijn gewoon deadlines, en dan kun je ineens veel meer focus opbrengen dan je ooit voor mogelijk had gehouden.

Dat ik toen een boek ging lezen, maar dat helemaal niet logisch voelde in dat plintloze huis zonder boekenplanken.

bottom of page