top of page
Brandnetels (c) Anne van Zantwijk_header.jpg

Hoge verwachtingen

Janneke heeft hoge verwachtingen, van zichzelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.

Dat ik het al vaker over koningsdag heb gehad, en dat ik daar niet in geloof. Mijn ongeloof is anders dan bij god, want bij de koning geloof ik wel dat hij bestaat, maar ik erken hem niet als koning. Ik vond ‘koningsdag’ ook lange tijd geen gehoor, omdat de echte dag wat mij betreft ‘koninginnedag’ was, en zelfs die was al niet echt want ook een koningin heb ik nooit gehad.

Maar dat het dit jaar ineens anders was. Mensen zeiden nog steeds ‘koningsdag’, en weer dacht ik: nee. Maar dan wilde ik het relatief goede woord erbij halen, namelijk ‘koninginnedag’, en toen klonk dat ineens ook nergens meer naar. Ik zag daarbij nu meteen bijen voor me. Volgend jaar zal het wel doorslaan naar de andere kant, dan vind ik koningsdag al normaler dan koninginnedag.

Maar de datum blijft voor mij vooralsnog onjuist. De relatief echte dag voor dit onzinnige feest voor iemand waar ik niet in geloof hoewel hij wel bestaat, blijft wat mij betreft 30 april.

Dat ik misschien wel naar Nice kan om Frans te leren, ze willen daar op 2 juni weer opengaan en dat was precies de datum waarop ik zou starten met mijn lessen. Nu alleen nog hopen dat ik tegen die tijd ook weer mag Thalyssen.

Dat ik me vannacht probeerde voor te stellen hoe het is om daar in mijn eentje twee weken te zitten, en het er helemaal benauwd van kreeg. Straks weet ik helemaal niet wie ik ben, zo alleen. Ik kan me mezelf eigenlijk alleen maar bang en somber voorstellen in die omstandigheden.

Dat ik nu niet goed meer weet wat me er nou ook alweer leuk aan leek, maar toch hoop dat het doorgaat.

Dat mijn vriend en ik vanochtend een beetje ruzie hadden, maar dat gelukkig vlak voordat hij weg moest weer goedkwam. Dat we er toen een grapje van maakten, door terug te pakken op elementen uit de ruzie, maar dan met liefde eronder. Dat hij vervolgens naar zijn werk ging en als laatste ‘ik mag jou niet’ zei, maar op diezelfde, gezellige toon.

Dat ik toen wel dacht: stel dat hij nu overlijdt, dan waren dit zijn laatste woorden aan mij. Hoe krijg ik dan op de begrafenis aan de rest uitgelegd hoe goed het op het eind tussen ons zat?

bottom of page