Dat ik allemaal kruidenplantjes heb, maar de meeste behoorlijk staan te verpieteren. Dat gebeurt altijd vrij snel bij mij, ik ben al blij als ik er voor die tijd tenminste één keer wat vanaf heb geknipt. Dat ik ze vanochtend, enigszins tegen beter weten in, toch maar water gaf, en ineens zag dat het met de tijm wel heel goed gaat. Hij had allemaal nieuwe sprieten gemaakt, die zaten er nog niet in de winkel. Ze waren ook lichter groen dan de rest, en de takjes waren daar nog zacht (dit om mezelf ervan te overtuigen dat ze er echt nog niet zaten). Dat ik het wel een beetje onbeleefd van ze vond om zo te staan shinen naast de basilicumstompjes.
%20Anne%20van%20Zantwijk_header.jpg)
Hoge verwachtingen
Janneke heeft hoge verwachtingen, van zichzelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.
Dat wel of niet doorpraten als er een serveerster aan je tafeltje komt toch altijd een dingetje is. Als ze de bestelling op komt nemen, staak je natuurlijk het gesprek en ga je over op het noemen van de gewenste gerechten en drankjes. Maar wat als ze het vervolgens komt brengen, of als ze alleen even een doekje over de tafel komt halen? Praat je dan door of wacht je even? Soms kies je voor wachten, maar duurt het langer dan je dacht, en wordt het zwijgen ook juist ongemakkelijk. Dan lijkt het ineens alsof jullie het daarvoor over seks hadden. Eigenlijk is doorpraten over koetjes en kalfjes het beste voor iedereen. Maar ja, kom daar onder die druk maar eens op.
Dat ik droomde dat ik het met mijn schoonfamilie over plassen had, dat je als meisje naderhand moet vegen en als jongen niet. Dat mijn schoonzusje toen ineens zei: Ja, deden jullie dat zo thuis? En dat er daarmee echt iets instortte, ik dacht dat ik aan een universeel concept refereerde, maar dit bleek dus een kwestie van opvoeding te zijn.
Dat ik blij was toen ik wakker werd en het maar een droom bleek te zijn, maar vervolgens niet bij mijn vriend durfde te checken of hij inderdaad niet veegt. Deze zekerheid liet ik me niet nog een keer afpakken.