Onevenredig

Dat ik soms vind dat er onevenredig veel mensen de trein uit komen wanneer ik op het perron sta te wachten. Dan is het weliswaar een dubbeldekker, maar denk ik toch: dit kan onmogelijk allemaal uit die coupés zijn gekomen. Dat dat me nou echt een goede prank lijkt, om heel veel mensen in zo’n coupé te stouwen (liggend, zittend, onder de banken, in de bagagerekken), die dan allemaal uitstappen op één station, zodat alle instappers aan hun eigen inschattingsvermogen gaan twijfelen. Maar misschien werd die grap dus al met mij uitgehaald.

Afvalzak

Dat we gingen kamperen maar geen afvalzak bij ons hadden, en wel meteen afval veroorzaakten. Nu kan ik al bijna niet meer bedenken wat we dan hadden, en toch heb je altijd zomaar afval. Dat we daarom iets moesten vinden wat als afvalzak kon dienen. Dat mijn vriendin toen een plastic zakje opofferde dat ze eigenlijk had willen bewaren voor het vershouden van diverse producten. Het zakje was ook iets te mooi voor afval, met zijn dubbele sluitstrip.

Dat er later ineens een broodzak vrijkwam, ruim voordat het eerste zakje vol was. En toen nog een, en een plastic emmertje. Ineens verschenen er overal afvalopbergmogelijkheden. Komen die nou eenmaal altijd vrij, of ga je tijdens het kamperen steeds meer dingen als potentiële afvalopbergplaats beschouwen? Uiteindelijk konden we de tentzak en het zakje van de haringen zelfs ongemoeid laten.

Sportschoenenwinkel

Dat ik in een sportschoenenwinkel was, en even moest wachten omdat alle verkopers druk bezig waren. Dat ik was vergeten hoe dat ook alweer moest. Ga je er dan zo bij staan, bij zo’n setje van verkoper plus klant, als een soort eenpersoonsrij? Maar dan jaag je ze misschien op. Of schiet je zo’n jongen even aan en zeg je dat jij hierna geholpen wil worden? Of komt dat juist agressief over? Of ga je gewoon bij jouw type schoenen staan (voetbalschoenen in dit geval) in de hoop dat zij zelf monitoren dat jij hierna bent?

Dat ik toen toch maar voor de eerste optie koos, ik stond dus bij een setje en sloeg het geheel gade. De schoenen die de vrouw paste zaten blijkbaar niet goed, iets met tennis en haar voorvoet. Ze ging ze dus niet nemen, sorry, zei ze. Daaruit maakte ik op dat ze de verkoopjongen al best veel had laten doen, waarschijnlijk had hij meerdere maten gehaald, wie weet zelfs van meerdere schoenen. ‘Geeft niks’, zei de verkoopjongen toen. Dat ze daarna nog twee keer sorry zei. Dat ik mezelf toen nog mee vond vallen, ik zou in zo’n geval kiezen voor het iets minder nederige ‘helaas’.

Achteraf vond ik echt dat ze niet zo had moeten doen, ze had het zelfs helemaal om moeten draaien en boos moeten worden: ‘waarom hebben jullie godverdomme geen goede schoenen voor mij en mijn voorvoet?’ Maar dat had ze vast niet bedacht, dat dat ook kon. Zelfs ik kwam daar pas uren later op.