Dat we gingen wandelen op de Veluwe en mijn hond toen ineens aan de kont van een ander beest rook. Eerst dacht ik dat het een kat was, maar dat leek me sterk. Daarna dacht ik aan een haas, maar waarom ging die er dan niet vandoor zoals zijn uitdrukking voorschrijft? Toen draaide hij zich om en bleek het een klein zwijntje te zijn. Mijn hond hád het niet meer, dit had hij nog nooit eerder gevangen. Normaal zou hij er met veel plezier achteraan gaan, maar nooit verwachten enigszins in de buurt te komen (dat vind ik juist zo leuk aan hem, het lukken is totaal geen voorwaarde voor lol). Maar nu het eenmaal zover was, had hij geen idee wat hij ermee aan moest. Hij stond erbij en keek ernaar, terwijl het zwijntje rustig wegscharrelde.
top of page
%20Anne%20van%20Zantwijk_header.jpg)
Hoge verwachtingen
Janneke heeft hoge verwachtingen, van zichzelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.
Dat ik er inmiddels wel naar luister, maar nog steeds niemand mij uit kan leggen wat een podcast eigenlijk is. Ze zijn ook allemaal zo verschillend, de enige gemene deler lijkt te zijn dat het radio-achtig is, maar je het op de radio (meestal) niet kunt vinden. Ik heb al aan meerdere mensen in mijn omgeving gevraagd om een definitie, maar die antwoorden hielpen weinig en je blijft ook niet bezig, want dan verlies je vrienden.
Omdat het zo vaag is begrijp ik al helemáál niet hoe iemand ooit op het idee ervoor kan zijn gekomen. We misten daarvoor toch niks (en al helemaal niks ondefinieerbaars)? Zou het per ongeluk zijn ontstaan? Dat iemand zat te lullen en dat per ongeluk werd opgenomen en mensen toen zo ontspannen raakten van het terugluisteren dat ze dachten: hoe heb ik ooit zonder gekund? We gaan meer pratende mensen opnemen en dan moeten ze ons daarna zelf maar komen zoeken. Want op de radio zijn we meestal niet.
Dat ik met een vriend en mijn hond bij de la Place was in Laren. Daar spreek ik wel vaker met mensen af, omdat je er ook kunt wandelen. Ik had bij een eerder bezoek al ontdekt dat honden wel in het zitgedeelte mogen komen, maar niet in het keukengedeelte. Dat was toen nogal onhandig aangezien ik alleen was en iets wilde drinken en ze ook niet naar je tafel komen. Maar dit keer was ik met die vriend, dus gaf ik hem de riem (en de hond) en liep ik richting het keukengedeelte om iets te gaan halen. Dat ik toen ik bij de ingang heel even dacht: o ja, je moest hier je schoenen uitdoen. Dat was natuurlijk niet zo, het was iets anders wezenlijks dat ik achter moest laten.
bottom of page