Pop-up

Dat we gingen eten in een pop-up sushirestaurant in Amsterdam. Ik wist dat het pop-up was, dus het slordige plafond en de onprettige stoelen vergaf ik ze eigenlijk meteen. Maar wat me niet beviel was dat de serveerster zich bij binnenkomst aan ons voorstelde. Dat verstierde meteen de hele ontspannen setting, want blijkbaar moesten we ook iets met háár. Vervolgens duurde het ellenlang tussen de sushirondes door, maar daar kon ik nu natuurlijk niks meer van zeggen, we waren immers al kennissen. Dus was het wachten, wachten en nog eens wachten, op die stoelen onder dat plafond.

Opbeurend

Dat ik in de bieb aan het werk was, en daarbij aan een grote leestafel zat. Dat zich om die tafel heen vervolgens steeds meer oude mensen verzamelden. Die lazen daar de krant en raakten met elkaar aan de praat. Dat de bejaardentermen me toen om de oren vlogen. In korte tijd kwamen ‘kortademig’, ‘seniorenvereniging’, ‘hartfunctie’, ‘Piet is niet opbeurend’ en ‘vetzuren’ voorbij.

Miniem

Dat ik laatst moest schrijven maar me ondertussen een beetje verveelde. Het is moeilijk om dan achter je computer te blijven zitten, je moet ergens doorheen maar wil liever weg. Dat ik toen opstond en naar de rommelkamer liep, even kijken of er bij de printer nog iets gebeurde. Maar ik had niks geprint, dus die kans was miniem.