Dat het trouwens ook misging toen een van de speelsters geblesseerd was. Ze was er even uitgegaan omdat ze last had van haar voet. Ze kon er nog niet goed op staan. De commentator lichtte dit natuurlijk uitgebreid toe. Dat ik toen verstond: ‘Nederland nu even met tien in het veld, want ze staat nog even langs de kant te winkelen.’
top of page
%20Anne%20van%20Zantwijk_header.jpg)
Hoge verwachtingen
Janneke heeft hoge verwachtingen, van zichzelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.
Dat ik net met vogelen was begonnen, en toen al een enorme niet zo veel voorkomende vogel in een boom bij een meertje zag. Een korhoen, zei mijn vriend. In elk geval een vogel, zei ik. Dat het toen een houten korhoen bleek te zijn. Dat hebben wij weer hoor, net begonnen en meteen al voor de gek gehouden. Alsof ze dit speciaal in scène hadden gezet om mij te enthousiasmeren en tegelijkertijd te ontmoedigen.
Dat ik op vakantie een aubergine had gekocht, ook al houdt mijn vriend daar niet zo van. Ze hadden niet zo veel keuze qua groente in de Franse supermarkt. Toen deed ik hem door de pasta, expres al maar de helft en expres in kleine stukjes. Dat hij ze er toen toch uit ging vissen en ik dat niet om aan te zien vond. Maar ik wist dat het niet constructief zou zijn om er wat van te zeggen, ik lust bovendien zelf veel meer dingen niet dan hij dus ik was gewoon onredelijk.
Dat ik na het eten wel besloot om de andere helft van de aubergine weg te gooien, omdat ik geen zin had in nog een keer zo’n moment. Dat ik dat enigszins demonstratief deed: ik liep voor zijn neus naar de koelkast, pakte de halve aubergine en gooide hem hard in het gft-bakje. Dat hij dat niet eens zag. Dat ik toen toch teleurgesteld was, ook al was dit waarschijnlijk wel beter voor de rest van de avond.
bottom of page