Janneke heeft hoge verwachtingen, van zichzelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.

Archief

Doorpakken

Dat ik wat spulletjes aan het kopen was bij de Kringloop en toen bij de kassa iemand anders het spel ‘Stapelwoord’ zag afrekenen. Dat ik dat spel wel ken; mijn vriend en ik troffen het ooit aan in een vakantiehuisje en hebben het toen een paar keer gespeeld. Het is een soort Scrabble maar dan mag je ook letters over elkaar heen leggen. Maar dat het toen de Duitse versie bleek te zijn, dus de telling van de letters was anders. Voor heel makkelijke woorden kreeg je heel veel punten.

Dat ik het wel leuk vond dat iemand dit spel nu bij de Kringloop kocht, en ik hem een goed gevoel wilde geven over zijn aankoop door te zeggen: ‘Dat is echt een leuk spel!’ Dat die man vervolgens een beetje verbaasd opkeek en zei dat hij het voor zijn zoontje kocht. Dat ik me toen ineens zo schaamde, voor het feit dat ik zomaar was begonnen met praten en ook zo enthousiast had gedaan over een spel wat in zijn ogen meer voor kinderen was. Maar dat ik toen blijkbaar als oplossing dacht: nu moet ik doorpakken. Dat ik toen zei: ‘Ja, ik ben daar echt helemaal aan verslaafd geweest’.

Dat dat echt niet waar is, en ik me alleen maar meer ging schamen, en later niet meer begreep hoe ik had kúnnen denken dat de oplossing in die richting zou liggen.

Brengen en halen

Dat ik droomde dat ik toch twee kinderen had gekregen. Het waren allebei nog baby’s (geen tweeling), en de hoeveelheid werk viel me reuze mee. Ik begreep eigenlijk niet wat iedereen er nou zo zwaar aan vond. Dat ik lekker aan het zwemmen was met een van de baby’s, maar me toen ineens realiseerde dat ik ze later steeds zou moeten brengen en halen naar van alles. Dat ik toen spijt had als haren op mijn hoofd; waar was ik in godsnaam aan begonnen?

Helemaal mis

Dat mijn vriend en ik wel eens Qwixx spelen, dat is een spelletje dat niet al te lang duurt dus het past makkelijk in je dag. Maar dat we daar de laatste tijd toch niet aan toekwamen, wat op zich geen ramp was, ware het niet dat we de achterkant van de blaadjes van dat spel in de keuken gebruiken als boodschappenbriefjes. (In de woonkamer liggen wel ‘echte’ memoblaadjes, maar dan moet je dus helemaal naar de woonkamer.)

Dat mijn vriend toen aan mij liet zien dat hij nu de ongebruikte blaadjes van Qwixx gebruikte als memoblaadjes, alleen de achterkant dus. Dat ik echt even moest slikken toen ik dat ontdekte, het zou niet eens in mij opkomen. Het voelde helemaal mis, en ook respectloos naar de makers van Qwixx toe. Dat hij dat allemaal erg grappig vond, maar ik dus niet.

Dat we toen een weekendje weg gingen en ik de hele tijd voorstelde om Qwixx te doen. We moesten immers bij-Qwixxen. Dat ik later pas besefte dat het ook andersom had gekund: we hadden de boodschappenbriefjes natuurlijk ook kunnen terug-Qwixxen.

Sprieterige groepjes

Dat er zoveel paddenstoelen zijn in het bos. Je hebt grote knoeperds, vaak een beetje viezig want al half vergaan. En je hebt de wat chiquere, sierlijk langs de randen van een boom gedrapeerd. Maar dat ik deze herfst ook overal sprieterige groepjes op zag duiken. Mooie, lichte, slanke paddenstoeltjes die een beetje verspreid tussen het gras staan, maar toch overduidelijk bij elkaar horen. Dat ik haast zou willen spreken van een paddenstoelenfeest.

RVS

Dat mijn vriend bezig was met het aansluiten van de vloerverwarming van onze nieuwe keuken, en dat hij toen een oude koppeling in de gootsteen legde (ik typte eerst per ongeluk ‘goorsteen’, een Freudiaanse schriftelijke verspreking, want ik vond dat dus een beetje goor). Dat ik ook bang was dat dat ding daar zou gaan liggen roesten. Dat ik besloot om er toch maar niks van te zeggen, want hij is dan net zo goed bezig en dan moet ik altijd heel voorzichtig zijn met kritiek. Bovendien zou hij dan natuurlijk tegenwerpen dat onze nieuwe gootsteen van RVS is, en dan zou ik uitgeluld zijn.

Dat de koppeling een dag later gelukkig weer weg was, maar dat hij wel degelijk een roestvlek in de gootsteen achterliet. Dat dat bij mij wel de vraag opriep: hoe RVS is RVS eigenlijk?

Dunne trui

Dat het vandaag warm schijnt te worden maar ik het idee heb dat ik het altijd een niveautje kouder heb dan andere mensen. Als ik hen vanuit mijn raam buiten in rokjes zie lopen, kan ik een shirt aan. Vandaag doen zij korte mouwen, dus draag ik een dunne trui.

Beledigend bedoeld

Dat ik in mijn hoofd soms alvast oefen hoe ik mijn zaterdagabonnement op de Volkskrant op ga zeggen. Dat moet namelijk telefonisch en dat vind ik toch zieliger dan via de mail. Dat ik dan denk: ik moet maar gewoon eerlijk tegen ze zijn, dat is meestal de kortste route qua leed. Dat ik die klantenservicemedewerker dan in mijn hoofd hoor vragen: wat is de reden dat u wilt opzeggen? En dat ik dan zeg: nou, ik lees die krant eigenlijk helemaal niet, ik gebruik hem alleen om mijn hond op te laten pissen. Dat ik er dan denk ik wel bij moet zeggen dat dit echt zo is, en niet beledigend bedoeld.  

Voldoende

Dat we vanuit ons nieuwe huis uitkijken op een nogal modern huis. Dat ik helemaal níets mooi vind aan dat huis. De stenen zijn saai, om over de dakpannen nog maar te zwijgen. En alsof dat allemaal nog niet erg genoeg is, harkt die man de hele dag zijn kaarsrechte vijver aan en spuit hij met de hogedrukspuit het kunstgras schoon, of zoiets.

Dat we ons nog steeds een keer aan die mensen moeten gaan voorstellen, maar ik dat elke keer uitstel. Daarnet liep mijn computer al vast, dat lijkt me voor vandaag wel even voldoende.  

Ronde vierkantjes

Dat mijn e-reader bij het laden zulke fijne dingen laat zien. Eigenlijk zijn het gewoon blokjes die oplopen, niks bijzonders, zou je zeggen. Maar het mooie aan de blokjes is dat het ronde vierkantjes zijn.

Geen kat

Dat ik bij de buren was voor instructies met betrekking tot het verzorgen van hun kat in de vakantie. Dat de betreffende kat niet thuis was, maar dat niet uitmaakte want katten zijn heel vaak niet thuis en dan kun je evengoed voor ze zorgen. Dat ik daarna weer naar huis wilde lopen – ik zou later wel zien welke kat het betrof – maar we hem toen ineens op het pad tegenkwamen. Dat hij zich bij het tuinhekje op de grond liet zakken, op zijn buik, midden op het pad, op een manier die ik mijn katten nog nooit had zien doen. Hij ging wel liggen maar niet rollen zoals de mijne, ik had geen idee waar dit voor diende. Dat ik toen bijna dacht: jij bent geen kat. Maar het was er wel een.

Contact

Theaterbureau de Mannen
info@theaterbureaudemannen.nl
020-3034721

Volg Janneke

Colofon

Foto's: Bas Losekoot, Anne van Zantwijk
Vormgeving voorstellingsbeeld: Marc Koppen
Website: Sanne Groot