Janneke heeft hoge verwachtingen, van zichzelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.

Archief

Voorpret

Dat ik voordat ik op vakantie ga altijd kijk wat voor weer het op mijn bestemming wordt. Dat dat in het begin vaak nog niet lukt, want de voorspellingen gaan maar tot 14 dagen vooruit. Maar dan krijg ik toch alvast een idee, het hoort echt bij de voorpret. En zodra mijn data er eenmaal bij staan, neemt de voorpret alleen maar toe. We gaan écht al bijna, denk ik dan.

Maar dat de keerzijde van deze blijdschap is dat ik op dag één van de vakantie alweer kan zien wat voor weer het daarna thuis zal zijn.

File

Dat we op de terugweg van onze vakantie echt enorm in de file stonden. We hebben ruim 3 uur volledig stilgestaan. Maar dat Google Maps de hele tijd leek te denken dat het wel meeviel; hij bleef volhouden dat we over een paar uur wel thuis zouden zijn. Dat we uiteindelijk weer langzaamaan begonnen te rijden en Google Maps toen zei: mogelijk verderop file. Dat ik me toen wel even afvroeg waar hij het gore lef vandaan haalde.

Rustige plekjes

Dat onze kat kwijt is. Dat het ook nog de kat is die altijd op mijn hoofd slaapt. Dat we denken dat ze ergens verderop een rustig plekje heeft uitgezocht om dood te gaan, ze was namelijk al oud en kwam normaal nooit buiten de tuin. Maar dat we haar nog steeds niet hebben gevonden. Dat er te veel rustige plekjes zijn in Maarn.

Overstag

Dat ik vlak voordat ik naar de Utrechtse Heuvelrug verhuisde een nieuwe fiets heb gekocht. Ik zag mezelf al helemaal gaan door de bossen. Maar dat dat toch een beetje tegenviel, vooral door het Heuvelrug-achtige. Alle plaatsen rondom Maarn zijn vrij ver weg, dus in de praktijk pakte ik steevast de auto.

Dat we in de zomer ineens wel gingen fietsen, naar Zeist en Amersfoort, maar ik het toch een hele klus vond. Dat mijn vriend toen zei dat ik een elektrische fiets moest nemen. Dat ik dat eerder nooit wilde, maar nu ineens besefte dat het dé oplossing was. Dat ik hem toen dezelfde dag nog heb gekocht; een gewone fiets is echt niet meer te doen als je in je hoofd al een elektrische hebt.

Dat de mensen om mij heen wel diep teleurgesteld in mijn blijken te zijn wanneer ik dit vertel. Dat ik dat verder niet kan helpen; ze zullen er zelf ook doorheen moeten zodra ze overstag gaan.

Aanboren

Dat ik een zomer voor me had gezien met in de ochtend schrijven en in de middag lekker vrij. Ik zou dan in de tuin rommelen, naar musea gaan en uitgebreid koken. En lezen natuurlijk. Maar dat het nu toch weer werken, werken, werken lijkt te worden.

Dat ik probeer wat aardiger voor mezelf te zijn, maar geen idee heb hoe ik dat aan zou moeten pakken. Ik weet simpelweg niet waar ik de aardigheid vandaan zou moeten halen. Wat er niet zit, kun je ook niet aanboren. Zo simpel zijn de wetten van het aanboren.

Terminologie

Dat ik bij mandarijnen zo vaak twijfel of ik ze nu wel of niet moet opeten van mezelf. Als ze volledig zijn drooggetrokken hoeft het natuurlijk niet, dan is er in feite geen sprake meer van een mandarijn. Als er twee partjes met een vieze deuk zijn, kun je de rest nog prima opeten ook al staat die hele mandarijn je dan natuurlijk al tegen. Dat ze soms ook gewoon vreemd smaken; dan begint het wel lekker maar zit er daarna een soort accent aan, waardoor je toch gaat twijfelen of er iets aan mankeert. Maar daar is al niet eens een woord voor, dus hoe kun je het weggooien van die mandarijnen dan in godsnaam aan jezelf verantwoorden?

Dat daar meer terminologie voor zou moeten komen, zodat je dat ding in de prullenbak kunt gooien en als je dan verbaasde blikken krijgt kunt zeggen: nee, maar het was een… En dat die ander het dan meteen begrijpt.

Funxtion

Dat ik een proefles Funxtion ging doen bij de fysiotherapiepraktijk hier in het dorp. Daar hebben ze naast fysiotherapeuten namelijk ook sportgroepen, om te voorkomen dat hun klanten terug blijven komen. Eigenlijk zouden deze twee natuurlijk concurrenten moeten zijn: de preventieven en de fixers. Maar goed, blijkbaar is er mét sportgroepen alsnog genoeg nieuwe aanwas voor klachten.

Dat ik heus wel wil voorkomen dat ik rugklachten krijg, en daarom zo’n groepsles overwoog. De meeste klonken erg saai: Fitness is gewoon niet te doen, ook niet met een fysiotherapeut ernaast. Pilates heb ik eerder al wel eens doorstaan, dat vond ik ook heel erg niet leuk. En Zwangerfit leek me niet van toepassing, dus toen kwam ik bij Funxtion uit.

De beschrijving klonk goed; er stond heus wel dat we gingen werken aan spierkracht en uithoudingsvermogen en dat leek me natuurlijk niet leuk, maar de woorden ‘sport, spel en plezier’ gaven me toch hoop. Vooral spel. En plezier. Dat ik dacht: misschien is er dan toch een leuke manier om aan je conditie te werken. Maar dat ik er toen heen ging en al snel van een koude kermis thuiskwam; het was gewoon een circuit met saaie oefeningen: 1 minuut squats doen, 1 minuut een bepaalde buikspieroefening, 1 minuut boksen, etcetera. Dat ik toen nog heel even dacht: dit is nog wel te overzien. Tot bleek dat we alle oefeningen ook nog drie keer moesten herhalen. Dat het half uur toen eindelijk om was, en we aan dat hele plezier nog helemaal niet waren toegekomen, laat staan aan spel.

Dat ik laatst terugbladerde in mijn agenda en die proefles Funxtion weer zag staan. Dat ik blijkbaar zo vol van die ‘x’ was geweest, dat ik ‘proeflex’ had opgeschreven.

Stressvolle situatie

Dat onze badkamer momenteel wordt verbouwd, en ik daar erg blij van word. Vooraf had iedereen mij gewaarschuwd over hoe vreselijk zoiets is; de chaos, de mensen over de vloer, zoveel stress. Maar dat ik het dus echt fantastisch vind: zij gaan iets moois voor ons maken, en wij hoeven niks te doen! Dat ik wel merk dat het onrustig is: op de een of andere manier doe ik een stuk minder op een dag qua werk, en ook mijn vrije tijd lijkt niet te bestaan terwijl ik ook niet kan zeggen wat ik dan precies doe als ze ‘s avonds weg zijn. Dat ik nu soms zelfs afspraken vergeet, en dat is echt niks voor mij. Dat we dus toch kunnen spreken van een stressvolle situatie, maar wel een fijne stressvolle situatie.

Ongepast

Dat ik droomde dat ik moest lesgeven, maar de boel niet op orde had. Ik had geen programma voorbereid en was vergeten de opdrachten te kopiëren. Omdat ik freelancer was had ik ook geen pasje om te kunnen kopiëren, ik had nergens toegang toe in het gebouw.

Dat de leerlingen ondertussen wel alle begrip hadden voor de situatie. Later die week kwam er zelfs een groepje jongens liedjes zingen bij mij thuis voor de deur. Dat ik toen wel twijfelde of ik ze daarna een knuffel kon geven, of dat dat ongepast was.

Je haar natmaken

Dat ik soms zo jaloers kan zijn op mannen. Nu had ik het weer met douchen, ik twijfelde of ik mijn haar nat zou maken of niet. Als het niet nat mag worden is het douchen zelf minder ontspannen, maar ben je daarna klaar. Als het wel nat wordt is het douchen fijn, maar moet je daarna nog iets met dat haar. Dat dit voor vrouwen echt een ding is; je haar natmaken. Mannen gaan gewoon douchen en dan blijkt na afloop hun haar nat te zijn.

Contact

Theaterbureau de Mannen
info@theaterbureaudemannen.nl
020-3034721

Volg Janneke

Nieuwsbrief

Meld je aan en mis niets!

Colofon

Foto's: Bas Losekoot, Anne van Zantwijk
Vormgeving voorstellingsbeeld: Marc Koppen
Website: Sanne Groot

privacyverklaring