Janneke heeft hoge verwachtingen, van zichzelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.

Archief

De beste bedoelingen

Dat ik corona had gehad en het me nogal tegenviel hoe lang ik daar last van hield. Dat ik daar ook wel tegen andere mensen over klaagde, met zinnen als ‘ik ben nog nooit zo lang verkouden geweest, ‘ik kan niet eens nadenken’, en ‘het voelt alsof dit nooit meer overgaat’. Dat mensen als reactie daarop met allerlei horrorverhalen aan kwamen zetten. Ze kenden allemaal wel iemand die nooit meer de oude was geworden, na 1,5 jaar nog maar halve dagen kon werken of tig soorten therapie volgde om de dag nog enigszins door te komen. Dat ze dat waarschijnlijk met de beste bedoelingen deden.

Dutjes

Dat onze badkamer momenteel wordt verbouwd. Dat ik nu steeds bang ben dat de bouwvakkers mij lui vinden. Dat ik daardoor ook geen dutjes meer durf te doen overdag, ook al zou ik dat prima kunnen op het geluid van boren en zagen. De slaapkamer ingaan is geen optie, want daarnaast zijn ze bezig en dan zal ik me bij terugkomst nader moeten verklaren. Beneden op de bank liggen kan ook niet, want er zitten raampjes in de deur naar de hal dus dat zien ze ook. Dat ik dan maar wakker moet blijven overdag. Dat ik nu de hele tijd zit te gapen achter mijn computer en daardoor nergens toe kom, maar als zíj maar denken dat ik werk.

Jassen en sleutels

Dat ik gisteren met de hond ging wandelen, en dat voor het eerst in zomerjas deed. Dat ik de voordeur achter me dicht trok en toen besefte dat de huissleutel nog in mijn winterjas zat. Dat dat geen ramp was, mijn vriend was immers thuis, maar dat ik toen wel even moest zuchten: nu gaat het gedoe met jassen en sleutels weer beginnen.

Pakbon

Dat onze badkamer momenteel wordt verbouwd. Dat ik toen wel even zelf de pakbon ging afvinken, om te kijken of alle spullen die we besteld hadden ook daadwerkelijk waren geleverd. Dat ik voorover stond om in allerlei onmogelijke hoeken de artikelnummers op de dozen af te kunnen lezen. Dat het er allemaal was, dus ik vrij content weer overeind kwam. Maar dat het toen ineens in mijn rug schoot. Dat ik meteen wist dat het echt mis was; rechtop staan ging eigenlijk niet, en zoiets duurt vaak wel een week.

Dat ik daarna ook nog eens niet aan de klussers durfde te laten merken dat ik last van mijn rug had; zij stonden immers te slopen en te sjouwen, dus wie was ik dan om het in mijn rug te hebben?

Warm water

Dat ik thee bestelde bij een kiosk, en toen een enorme vaas kreeg. Een wegwerpvaas, dat wel. Dat dat niet handig was, want ik moest lang reizen en wilde liever niet naar de wc in de trein. Dat ik het wel begreep: ze voelen zich natuurlijk schuldig om 3 euro te vragen voor een beetje warm water, en om daarvoor te compenseren geven ze je gewoon heel veel warm water.

Bewondering

Dat ik oneindig veel bewondering heb voor de mensen die in praatprogramma’s dingen durven zeggen over Rusland en de Oekraïne. Al zou ik gepromoveerd zijn op Russisch-Oekraïense conflicten in de 21ste eeuw, dan nog zou ik mijn vingers er niet aan branden. Rusland is enorm, het ligt zo ver weg, en Poetin is zo raar, dus hoezo zouden wij ook maar enigszins in zijn hoofd kunnen kijken? En geschiedenis is lang, tijd is veel, mensen zijn veel, dingen zijn erg, dus wanneer komt dan dat moment dat je denkt: volgens mij ben ik de aangewezen persoon om hier iets over te zeggen? Hoe weet je dat je niks over het hoofd ziet, geen land dat daar ook nog ergens ligt, geen aspect vooral ook?

Nu ik het allemaal zo opschrijf wordt mijn bewondering ook minder, ik zou bijna zeggen: doe het gewoon niet.

Haarlem

Dat ik vannacht droomde dat het oorlog was in Haarlem. Ik moest daar weg, en moest ook allemaal katten mee zien te nemen naar een veilige plek. Maar ze hadden geen bandjes om, er waren geen reismandjes en ze lieten zich ook niet oppakken. Dus er was weer eens dat gevoel dat ik wel verantwoordelijk ben maar het niet tot een goed einde kan brengen, een gevoel dat ik in het echt eigenlijk ook altijd bij mijn katten heb. Je hebt te weinig invloed om te voorkomen dat ze doodgaan, maar je bent wel de aangewezen persoon die dat zou moeten doen. En dus ga ik tekortschietend verder, zowel in het echt als in mijn droom. En toch wil ik nooit meer zonder katten, zelfs als ze naar Haarlem gaan zal ik mijn best voor ze doen.

Bewijs

Dat ik nog steeds half ziek ben door de naweeën van corona. Inmiddels mag ik alles weer, maar ik heb nog nauwelijks energie. Dat ik nu al dagen heel weinig doe, ik luister voor de verandering een keertje naar mijn lichaam. Maar dat ik dan wel elke volgende ochtend, na weer een oersaaie dag en een flinke nacht slaap, verwacht daarvoor beloond te worden doordat ik me beter voel. Maar dat dat vooralsnog totaal niet het geval is. Dat dit toch echt hét bewijs is dat er geen god bestaat, het zoveelste.

Veilig gevoel

Dat ik ook droomde dat ik ’s nachts tussen mijn vriend en zijn collega in mocht liggen. Dat gaf dan wel weer een heel veilig gevoel. Ze lagen allebei lekker, en welke kant ik ook op draaide, er was altijd een warme rug om tegenaan te liggen.

Droombaan

Dat ik vanaf mijn vijftiende al zeker wist dat ik mijn droombaan zou gaan vinden, en dat werk hét zou zijn in mijn leven, en zeker niet een kind. Dat iedereen om mij heen dat naïef leek te vinden, zowel die verwachting van dat werk, als dat idee over dat kind. Dat ik vervolgens allerlei banen geprobeerd en overwogen heb, maar het was het steeds net niet. Dat ik toen ook wel begon te twijfelen over dat hele droombaan-idee: had ik niet gewoon te hoge eisen?

Maar dat ik ‘m nu toch echt heb. Zelfs tijdens corona was dit ‘m.

Contact

Theaterbureau de Mannen
info@theaterbureaudemannen.nl
020-3034721

Volg Janneke

Nieuwsbrief

Meld je aan en mis niets!

Colofon

Foto's: Bas Losekoot, Anne van Zantwijk
Vormgeving voorstellingsbeeld: Marc Koppen
Website: Sanne Groot

privacyverklaring