Janneke heeft hoge verwachtingen, van zichzelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.

Archief

Falen

Dat we toen het winter werd vergeten zijn de parasol binnen te zetten. Dat hij er nu dus nog steeds staat, in onze tuin in de wind, met steeds meer groene aanslag op zijn topje. Dat het voelt alsof het nu geen zin meer heeft om hem alsnog naar binnen te halen. Alsof je dan nóg meer faalt, zo aan het eind van de winter. Terwijl: feitelijk gezien faal je dan toch echt minder, want je doet het minder maanden verkeerd.

Bewerkelijk

Dat onze nieuwe katten een stuk bewerkelijker zijn dan ik had verwacht. Ze zijn niet honderd procent zindelijk, en die paar procenten hakken er echt wel in. Bovendien zijn ze qua aaien juist niet bewerkelijk; dat mag namelijk niet. Of, het mág natuurlijk wel, er is geen officiële verordening, maar dan krijg je een klap en dan is de lol er voor mij ook wel af. Dat ze de hele dag voor je voeten wegschieten, in bange afwachting van wat je ze nu weer zal gaan aandoen.

Dat er na wat onzindelijkheden ook een probleem is met de slaapkamer; de nieuwe katten mogen daar niet meer komen in verband met een eerder pisincident waar ik het niet over wil hebben, maar de oude sliep juist altijd zo gezellig op mijn hoofd. Dat dat nu een hele coördinatie is. Soms is de oude in slaapkamer en is het geregeld voor die nacht, maar op andere momenten wil hij eerst nog even naar de zolder, en dan zitten we met hekjes en luikjes en als het erop aankomt, lig ik dan gewoon een hele nacht zonder kat op mijn hoofd. Bijkomend probleem is namelijk dat de oude kat niet door kattenluikjes durft, maar de nieuwe katten wel.

Dat ik lang heb beweerd dat het mijn droom is om uiteindelijk twaalf of veertien katten te hebben, maar dat ik daar nu toch graag op terug wil komen.  

Verheugen

Dat ik bloed heb laten prikken om te kijken of ik misschien een glutenallergie heb, en dat ik nu ergens hoop die ook echt te hebben omdat het zo lekker veel zou verklaren. Maar het is natuurlijk ook gewoon een ziekte, en vervolgens een heleboel gedoe omdat je dan moet zorgen dat je écht geen gluten binnenkrijgt. Dus dat ik me er van mezelf niet al te veel op mag verheugen.

Planningen

Dat ik vannacht weer eens wakker lag door allerlei omstandigheden (last van mijn rug, een loeiende kat en gepieker) en daar vanochtend flink de pest over in had, want ik was júist vroeg naar bed gegaan zodat ik vandaag veel zou kunnen doen. Dat ik hier verslag van deed aan mijn vriend en dat hij toen zei: Je verziekt je leven met je eigen planningen. Dat ik toen dacht: ja, dat vat de boel wel zo’n beetje samen.

Citaat

Dat ik een telefoongesprek had met de uitgever en er toen iets gênants gebeurde. Ze haalde een bepaald citaat aan, en ik dacht: dat ken ik ergens van! Dus zoiets zei ik toen ook, blij verrast, want ik ken altijd minder boeken dan andere mensen denken. Maar dat ik toen ineens besefte dat het uit mijn eigen boek kwam. Dat zij gelukkig gewoon door bleef praten, waardoor ik kon doen alsof mijn reactie volkomen logisch was geweest. Maar dat het me toch nog dwarszit. Dat ik ook precies weet wat ik eigenlijk had willen doen: zeggen ‘haha dat is uit mijn éigen boek natuurlijk!’. Of die ‘haha’ nou gemeend is of niet, het zou echt het beste zijn geweest. Maar om er nu nog een mail aan te wijden, dat gaat echt veel te ver. Het momentum van het oplossen is voorbij, ik zal ermee moeten leren leven.  

Haarband

Dat ik vannacht droomde dat ik stand-up comedyles gaf, en nét op het moment dat ik vertelde dat het voor je personage kan helpen als je iets opvallends hebt in je voorkomen, kwam Ruud Gullit binnenlopen. Dat ik dat meteen in mijn les wist te integreren door te zeggen: ‘Kijk, bij Ruud heeft die haarband hem heel herkenbaar gemaakt. Zonder haarband zou hij nooit zo snel bekend zijn geworden.’ Dat Ruud dat toen ook meteen beaamde.

Dat ik er toen aan toevoegde: ‘Maar Ruud, inmiddels ben jij zo bekend, dat jij ook zonder haarband wel herkend zou worden, toch?’ Maar dat Ruud toen aangaf dat het nog steeds wel uitmaakt; met haarband spreken veel meer mensen hem aan.

Verkeerde afweging

Dat de kat afgelopen nacht ineens niet op mijn hoofd kwam slapen. In het begin van de nacht begreep ik dat nog, toen zat ze bij mijn vriend die op zolder zat te werken. Ik vond dat een verkeerde afweging van haar, maar à la. Later in de nacht, toen mijn vriend ook in bed lag en de kat nog steeds niet, maakte ik me echter ineens grote zorgen. Dat ik haar toen op zolder ben gaan ophalen. Dat ze toen zelf ook wel leek te denken: waar ben ik nou helemaal mee bezig?, en zich snel weer op mijn hoofd nestelde.

Reminder

Dat ik vaak spullen neerleg als reminder voor van alles en nog wat. Als ik ’s avonds bijvoorbeeld nog een was moet doen, gooi ik ’s middags alvast een onderbroek op mijn bed. Dat ik dan zodra ik eigenlijk wil gaan slapen inderdaad denk: fuck, ik zou de was nog doen. Dat het dus wel werkt, maar ik niet weet of mijn leven er met deze aanpak nou echt op vooruitgaat, als je alle aspecten meeneemt.

Extra compenseren

Dat ik, net als iedereen, soms cadeautjes krijg waar ik niet op zit te wachten. Dat ik dat meestal natuurlijk niet ga zeggen (dat doe ik eigenlijk alleen bij mijn moeder – hoewel het ook bij haar even duurde voordat ik durfde uit te spreken dat ik geen Jan, Jans en de kinderens meer spaar). Wat ik doorgaans doe is extra compenseren: hoe stommer ik het cadeau vind, hoe enthousiaster ik ga doen. Ik denk dat ik bang ben dat je het anders toch aan me kunt zien, plus dat ik soms bijna denk dat diegene als hij nog eens goed naar het cadeau kijkt zelf ook wel beseft dat mensen daar niet op zitten te wachten. Maar als ik dan écht heel blij doe zullen ze denken: dan zal dit toch wel een goede keuze zijn geweest, zó blij ben je niet zomaar.

Contact

Theaterbureau de Mannen
info@theaterbureaudemannen.nl
020-3034721

Volg Janneke

Nieuwsbrief

Meld je aan en mis niets!

Colofon

Foto's: Bas Losekoot, Anne van Zantwijk
Vormgeving voorstellingsbeeld: Marc Koppen
Website: Sanne Groot

privacyverklaring