top of page
Brandnetels (c) Anne van Zantwijk_header.jpg

Hoge verwachtingen

Janneke heeft hoge verwachtingen, van zichzelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.

Dat onze ramen vies zijn. En niet zoals bij andere mensen die zeggen: ‘ik zou echt de ramen weer eens moeten lappen want dat is alweer een maand geleden’, maar echt vies. Goor. Zo hebben we een half jaar geleden lekkage gehad waarbij het water over de binnenkant van het raam naar beneden is gestroomd. En de hond maakt veel vegen op het raam omdat hij als we weg zijn altijd in de vensterbank gaat staan blaffen en hijgen.

Ik was mijn ramen even vaak als andere mensen een uitstrijkje krijgen, ik verschoon mijn bed minder vaak dan andere mensen hun ramen wassen, alleen als kleren stinken gooi ik ze in de was en kleren stinken niet zo snel. Maar wees maar niet bang: mijn tampons zijn wel van gerecycled materiaal maar ik hergebruik ze zelf niet.

Dat ik ineens weer moest denken aan toen we gingen samenwonen en de bestekla in wilden delen. Ik was van plan dat te doen zoals ik dat in mijn eerdere keuken altijd deed: de messen rechts, de lepels links en de vorken in het midden. Dat mijn vriend toen zei: Mogen de lepels alsjeblieft gewoon rechts? Hij lachte er een beetje bij, omdat hij heus wel wist dat er eigenlijk geen ‘gewoon’ bestaat in deze kwestie, maar toch zag ik dat hij licht wanhopig werd van het idee om het om te gooien. Als een kind dat zijn knuffel dreigt kwijt te raken.

Ik zie hem zelden zo gevoelig, dus het mocht natuurlijk meteen. Ik vond het helemaal niet erg dat ik daarna een tijdje misgreep in die la, omdat ik dan elke keer aan dat moment moest denken en steeds meer van hem ging houden.

Dat ik iets te enthousiast ‘nee!’ zei toen de doktersassistente vroeg of ik het uitstrijkje dat ze ging maken vervelend vond. Het was niet zo dat ik me er echt op verheugde, maar ik was zo trots dat ik een keer iets medisch moest waar ik niet bang voor was.

bottom of page