Dat het me gisteren opviel dat ik nog steeds verbaasd ‘hoi’ zeg als ik in mijn woonplaats iemand tegenkom die ik ken. Ik woon hier nu 8 jaar, en in het begin was die verbazing logisch. Ik weet nog hoe ik alleen de makelaar kende en heel blij was toen ik haar ineens bij de Albert Heijn zag: ik had een bekende gezien, dus nu woonde ik hier echt. Maar inmiddels kom ik doorlopend mensen tegen. Vijftigjarige mannen van de tennis die ook een hond blijken te hebben, zeventigjarige vrouwen van de schilderles op de markt, mindfulnessvrouwen op de fiets, buren in mijn eigen straat en soms zelfs vriendinnen op het station. Misschien wordt het tijd om de verbazing bij mijn ‘hoi’ weg te laten.
top of page
%20Anne%20van%20Zantwijk_header.jpg)
Hoge verwachtingen
Janneke heeft hoge verwachtingen, van zichzelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.
Dat een van onze katten altijd blij is als we iets nieuws in huis hebben. Zo ging ze meteen bovenop de nieuwe printer zitten zodra we die hadden geïnstalleerd. Spullen verplaatsen is ook al goed, als er maar iets verandert. Dan kan ze dat weer inspecteren. Zou ze in die tussenpozen dat alles hetzelfde blijft ook denken: wanneer gebeurt er hier nou weer eens iets? Dat het zo fijn zou zijn als de kat daar een signaal voor zou geven, dat het even genoeg is geweest met de oude opstelling. Zoals de kanaries in de kolenmijnen waarschuwen voor een gaslek waarschuwt je kat zodra je huis inkakt.
Dat het meisje dat ons moderne dans geeft zo jong is. Niet echt natuurlijk, ze zit niet meer op school of zo. Maar ze is wel jong en vrolijk en ook best onverschillig, alsof ze elke dag dansles geeft. Dat is waarschijnlijk ook zo. Ik merk wel dat als mensen echt jonger zijn dan ik dat ik dan vind dat ik hun naam niet hoef te onthouden.
bottom of page