Een echt matras

Dat een matras kopen samen een leuk uitje is. In een winkel op een bed liggen is een unieke ervaring. Eigenlijk wilde ik mijn schoenen uitdoen, omdat ik dat ook zelden doe in winkels en dat het geheel dus nog specialer zou maken, maar helaas hadden ze een soort beschermende rubberen lapjes waardoor dat niet hoefde. Extra jammer was dat je daardoor vervolgens de hele tijd op moest letten of je wel goed op de lapjes bleef met je schoenen. En dat de verkopers ons allebei aankeken werkte ook niet bevorderlijk voor het ontspannen gevoel.

Het is leuk om samen iets groots te kopen voor de komende 10 jaar (waarschijnlijk 20 bij ons, wij verschonen ons bed ook veel minder vaak dan andere mensen beweren over hun eigen bed – en aan de term ‘beweren’ kun je aflezen dat ik hoop dat andere mensen hierover bluffen zodat wij niet echt veel smeriger zijn dan zij, hooguit eerlijker). Ik vind het wel zorgelijk dat we ineens een echt matras wilden, een dure. ‘Want een goede nachtrust is toch wel erg belangrijk’, hoorde ik mezelf zeggen. Vijf jaar geleden lachte ik mensen uit die zulke dingen beweerden, zoals ik mensen met een droger of een carport stiekem nog steeds een beetje uitlach (niet hardop, daarvoor ken ik er te veel). Straks worden wij per ongeluk ook heel saai en burgerlijk, of misschien zijn we dat al.

Het is net als met dement worden: het is alleen de overgang die confronterend is. Over vijf jaar ben ik waarschijnlijk enorm in mijn nopjes met mijn nieuwe droger en zeg ik dingen als ‘Het is zo makkelijk! En je hoeft ook niet meer te strijken.’ Ook al strijk ik nu ook al nooit. En dan haal ik het kreukloze hoeslaken uit de droger en doe ik hem direct over het dan alweer half-oude matras. Elke week, want daarin verander ik hopelijk ook.

Wekker

Ik zet altijd een wekker, ook als ik vakantie heb. Sommige mensen vinden dat raar. Ik vind het raar dat zij hun dag zo laten bepalen door het lot. Dan kun je net zo goed meteen je hele leven uit handen geven en net als Eddie uit Vrienden voor het Leven een keer deed, steeds een dobbelsteen gooien om te bepalen wat je gaat doen of zeggen.

Maar het is wel vakantie nu. Ik ‘blader’ door de wekker, wil hem op 8:45 zetten omdat je dan wel net even dat extraatje hebt (geen 8 uur of half 9), maar ook niet zo veel tijd verspilt als je zou doen door pas om 9 uur op te staan. Bij het bladeren ga ik per ongeluk door naar 8:46. Ik wil nu eigenlijk de 59 minuten weer helemaal door, maar besluit het zo te laten dit keer. Het is per slot van rekening vakantie. Living on the edge of kwart voor negen.

Valentijnsdag

Dat ik niks aan Valentijnsdag heb gedaan en merkte dat ik me daar nogal mee identificeer. Ik vind Valentijnsdag onzin en dat maakt mij blijkbaar Janneke. Net als dat ik niet getrouwd ben, daar identificeer ik me ook mee. Terwijl ik, toen iemand me laatst vroeg wat ik zou zeggen als ik ten huwelijk zou worden gevraagd, tot mijn spijt concludeerde dat het eerlijke antwoord toch echt ‘ja’ was.

Met sommige andere aspecten van mezelf identificeer ik me juist helemaal niet, bijvoorbeeld met het feit dat ik tennis. Ik tennis wel maar ben zeker geen tennis-iemand. Toen ik vroeger voetbalde voelde ik me wel een voetballer, hoewel ik er de conditie niet voor had. Zo leef ik ook al jaren veganistisch maar ben ik niet graag een veganist. Comedian voel ik mij ook nooit, schrijver wel. En juf, als juf ben ik denk ik geboren.