Thuisbril

Als de bel gaat, zet ik altijd snel mijn bril af. De postbode mag hem niet zien, dat vind ik niet mooi. Zeker niet mijn ‘thuisbril’: de suffe rode metalen met neussteuntjes, die nou eenmaal lekkerder zit dan die andere hippere die zwaar is en waarbij het voelt alsof ik mijn hoofd de hele dag zo breed mogelijk moet maken om ervoor te zorgen dat hij blijft zitten. Daar krijg ik een soort hoofd-spierpijn van.

Mijn moeder gaat ook nooit naar buiten of op de foto met bril op. Ik wil niet zo worden, ik wil me graag vrij voelen van schaamte. De laatste tijd probeer ik aardiger voor mezelf te zijn. Maar is het nou aardiger voor mezelf om mijn bril op te houden terwijl ik me eigenlijk schaam, of is het aardiger om aan de schaamte toe te geven en in sommige opzichten net zoals mijn moeder te mogen worden?

Plassen in de trein

Ik moest plassen in de trein, maar hij stond nog stil op een station. Ik weet dat het dan eigenlijk niet mag, dus besloot te wachten tot hij weer zou gaan rijden. Ik ging wel alvast het hokje in, deed mijn broek omlaag en ging boven de pot hangen (ik ga nooit zitten op zulke wc’s). Maar toen ik eenmaal in die houding hing en de pot onder me zag, kon ik niet meer wachten met plassen. Nu ik er zo dichtbij was móest het echt.

En toen besefte ik: dit is precies hetzelfde gevoel als ik altijd heb wanneer ik eindelijk vakantie heb en daar enorm naar heb toegeleefd. Als het dan zover is denk ik altijd: ik had écht niet nog een dag langer kunnen doorwerken.

Viral gaan

Dat ik ook zo graag viral wil gaan, maakt eigenlijk niet uit waarmee. Hoewel, liever niet met een seksfilmpje. Tenzij er echt een goeie grap zit aan het eind.