Afkicken

Dat ik ons gietijzeren tuinhek in de Hammerite heb gezet. Dat was nogal een werk, want ik deed het met een kwast, spijl voor spijl. Gelukkig oogstte ik er wel bewondering mee van diverse buren. Zij prezen bijvoorbeeld mijn geduld, dat ik eigenlijk helemaal niet heb, maar ik deed nu alsof.

Dat ik na twee dagen kwasten eindelijk klaar was, maar blijkbaar nog even moest afkicken. Dan liep ik met de hond langs een tuin en dacht ik: als je daar nou even wat Hammerite op doet, dan knapt het enorm op. Dat ik toen concludeerde: de wereld is een spijlendal. Er zijn te veel spijlen, en er is ook te veel metaal in algemene zin.

Dat ik het zelfs met de cactus op onze slaapkamer had. Die ziet er mooi egaal groen uit, alleen onderaan de ‘stam’ zitten wat plekjes. Dat ik toen ook heel even dacht: die moet je Hammeriten.

Parfum

Dat ik me op straat nu erg bewust ben van andere mensen, en ze liever niet in mijn buurt wil hebben. Dat ik ze dus op ruime afstand passeer, maar dan vaak toch nog een walm opvang van hun parfum. Eerder had ik dat helemaal niet door, het lijkt wel of iedereen ineens veel meer parfum op heeft. Dat dat me totaal niet zint, ik krijg blijkbaar gewoon spullen in mijn neus die van hen afkomstig zijn. Wie zegt dat dit voor hun corona dan ook niet geldt? Misschien hecht het zich wel aan parfum, dat dat achteraf de hele oorzaak van die pandemie blijkt te zijn.

Krabpaal

Dat mijn oude kat haar pootjes weer eens in mijn been haakte om op mijn bureau te komen. Dat er dit keer echt wat vanaf vloog, het bleek een nagel te zijn. Geen goede gelukkig, zo’n oud vliesje waar ze waarschijnlijk toch al vanaf wilde. Dat ik me nu wel meer en meer krabpaal voel.