Ongehavend

Dat ik vannacht allemaal dromen had over dode en half levende katten, en een kat die we maar beter konden laten gaan en daarom in het water gooiden, maar toen-ie er eenmaal lag was ik ineens bang dat dit een pijnlijke dood zou zijn. Dat ik, toen ik eenmaal wakker was, echt even bij moest komen.

Dat ik daarna beneden kwam en een miauwtje hoorde, een zielige, en die was niet afkomstig van onze eigen kat, want die lag op bed. Dat ik toen heel even dacht dat het onze overleden kat was die zich meldde, maar dat kon natuurlijk niet. Dat ik toen voor de zekerheid toch even naar het grafje in de tuin keek, maar dat lag er rustig en ongehavend bij.

Geschrapte dingen

Dat ik mijn agenda onoverzichtelijk vind nu bijna alles is afgelast. Dan schrijf ik er nieuwe dingen bij, maar die zijn toch lastig te onderscheiden van de geschrapte dingen. Daardoor vergeet ik steeds bijna mijn afspraken die wel doorgaan. Dat ik dus nog beter zal moeten krassen door de oude dingen heen.

Sowieso merk ik dat ik in deze tijd eerder dingen vergeet dan normaal. Er hoeft zo weinig op gezette tijden dat mijn hoofd dit blijkbaar afrondt naar niets, maar dan is daar toch ineens een tandarts of een tennisles. Het feit dat ik vaak niet eens meer weet welke dag het is, helpt ook niet mee.

QR-codes

Dat ik het natuurlijk erg handig vind dat ik online aankopen met mijn telefoon kan betalen, want dan hoef ik niet op zoek naar mijn identifier. Maar wat ik vervelend vind bij die QR-codes, is dat ik soms nog aan het richten ben, maar hij dan al klikt/scant/fotografeert/hoe heet dat? Alsof mijn telefoon mij opjaagt. Én alsof hij het niet zo nauw neemt met die hele code. Als hij kon praten zou hij zeggen: ‘dat zal die wel zijn’. Maar dat heb ik, zeker met mijn geld, liever niet.