Traphekje

Dat ik een interview las met een vrouw die meer werkt dan haar man. Ze vertelde over de rolverdeling thuis, en dat ze best vaak op haar kop krijgt van hem, bijvoorbeeld als hij vindt dat ze er niet goed genoeg aan denkt om het traphekje dicht te doen.

Ik had het nog nooit in deze verhouding gehoord, altijd andersom. Mijn vriendinnen vinden allemaal dat hun vriend te veel tv met het kind kijkt, te weinig naar buiten gaat, zijn hele ontwikkeling verstoort of in elk geval niet bevordert. Maar nu was het een keer de man.

Zo wil ik ook nog wel een kind, dacht ik toen. Als dat daar gewoon rondloopt en -valt en ik dan weliswaar af en toe op mijn kop krijg, maar er tenminste niet de hele dag bovenop hoef te zitten. Op dat kind niet en op die man niet.

Bijkomen

Dat de wc beneden doorloopt, en het me lukte om me daar heel lang niet aan te storen, maar nu zijn we dat punt toch wel voorbij. Toch heeft het weinig zin om me te ergeren, want ik ga het zelf niet oplossen en mijn vriend is een week weg. Toen ging ik iets printen en stond de printer boven nog even na te loeien terwijl het blaadje er al lang uit was gekomen. Dat vond ik wel wat overdreven, zeker aangezien hij even lang naloeit bij 1 printje als bij 100, maar ik begreep het wel. Hij moet gewoon even bijkomen na elke activiteit. Net als de wc.

Bijzondere dagen

Dat het me gisteren weer gelukt is om met de kapster te blijven praten tijdens onze afspraak. Terwijl ik me had voorgenomen om het dit keer maar gewoon ongemakkelijk te laten worden. Maar vervolgens ben ik toch weer mijn best gaan doen, heb ik me wederom geprobeerd te verdiepen in haar dagen. Dat heb ik al bij vele kappers gedaan, omdat ik veel verschillende heb gehad. Ik zocht net zo lang door tot ik er eentje had die mijn haar zo kon knippen dat ik het daarna ook echt los durfde te dragen. Deze heeft niet echt bijzondere dagen, maar dat is haar wel gelukt.