Kapotte knieën

Dat ik met tennissen op het gravel was gevallen en allebei mijn knieën toen open lagen. Dat we een paar dagen later gingen wandelen en mijn vriend toen probeerde al limbo-dansend onder een tak door te gaan en daarbij ook viel en een kapotte knie had. Later in de week haalde hij zijn andere knie open langs een gestructuurverfde muur.

Dat al onze knieën daarna geschaafd waren en we ze toen met z’n vieren op de foto hebben gezet.

Styliste II

Dat ik bij een styliste in de stoel zat en zij ondertussen over andere, bekendere Nederlanders begon en dat het daar zo gezellig mee was geweest. Ze vertelde me de verhalen na die ze van hen te horen had gekregen, en zei er steeds bij dat ze zó gelachen hadden. Ze begon nu bijna weer, zo leuk was het geweest.

In diezelfde week was ik ook bij een theater waar de mensen van de organisatie zeiden: vorige week was Brigitte Kaandorp hier, en dat was echt hartstikke gezellig, ook na de show.

Dat ik me toen in elk geval niet meer druk maakte over het optreden zelf.

Radio

Dat ik als ik in Frankrijk ben altijd zo graag Frans wil praten. Dat ik op een gegeven moment in een kledingwinkel was en de verkoper vroeg of ik Frans sprak. Dat ik toen ‘un peu’ zei. Dat hij daarna niet op Engels overging maar aan mij vroeg wat ik liever wilde, Frans of Engels praten. Dat ik toen natuurlijk ‘le Français’ koos. Dat hij daarna heel veel ging praten en ik daar af en toe wat woorden van verstond. Dat ik het hele verschijnsel van een man met zoveel tekst sowieso al fascinerend vond. Ik had hem wel mee naar huis willen nemen, hij was beter dan de radio.