Afrit 33

Dat ik niet alleen warme gevoelens heb bij onze auto, maar ook bij bepaalde wegen. Het warmst zijn mijn gevoelens voor afrit 33. Als ik op de weg rijd waar afrit 33 deel van uitmaakt, is het eigenlijk al goed. Maar het feit dat ik bijna naar de weg ga waar afrit 33 zich op bevindt is dan weer niet voldoende, het moet wel echt die weg zelf zijn. Ik weet niet hoe hij heet, alleen dat ik er met mijn navigatie uiteindelijk altijd weer op terechtkom.

En dat ik dan thuiskom en het licht nog aan is, mijn vriend nog wakker en de hond blij. En dat de kat dan zodra ik naar bed ga ook nog in het holletje van mijn knieën komt liggen, omdat die ook wel snapt dat dat allemaal bij afrit 33 hoort.

Verkeersborden

Dat ik veel verkeersborden zo lief vind. Niet die gewone witte met een rode rand waar de regels op staan, maar wel bijna alle andere. De herhalingsborden die aangeven dat we nu toch echt in een 30-zone zijn beland, bijvoorbeeld. Ze houden rekening met mijn feilbare geest die niet alles in één keer doorheeft en willen blijkbaar voorkomen dat ik daardoor in de problemen kom. Maar ook de borden met adviessnelheden, dat ze je gratis en voor niets helpen om zo’n scherpe bocht goed door te komen. En we gaan nooit zomaar ritsen, dat wordt altijd vooraf aangekondigd en dan moet je misschien een beetje remmen maar heeft het uiteindelijk ook wel iets gezelligs.

Fietsplekjes

Dat ik vanochtend op een onmenselijk vroeg tijdstip de trein moest halen, voor mijn doen dan, en dat ik al die andere mensen op het station zag toestromen en een diep medelijden met ze voelde. Dat ik bij de fietsenstalling aankwam en er al helemaal van uitging dat die overvol zou zijn, zoals normaal wanneer ik op het station aankom, maar dat er toen ineens allemaal plekjes bleken te zijn. Dat ik ineens besefte hoe die mensen in die gewone banen zich staande houden: elke ochtend is er een fietsplekje voor ze dat zegt: je kunt hier staan als je wil.