top of page
Brandnetels (c) Anne van Zantwijk_header.jpg

Hoge verwachtingen

Janneke heeft hoge verwachtingen, van zichzelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.

Dat ik droomde dat mijn vriend stomdronken thuiskwam van een borrel. Zijn huid zag er slecht uit, en hij zei van alles maar ik kon hem absoluut niet verstaan. En overal in huis lag poep en kots van onze beesten, en dat ging hij niet alleen niet opruimen, hij ontkende zelfs dat het er lag. En hij wist ook niet meer waar de wc was, dus plaste hij in de wasmachine in plaats van in het toilet. Ik zag het er zo weer uit komen lopen, de kamer in. Woest was ik.

Dat de jongen waar ik in mijn droom van vorige week mee vreemdging, in deze droom vond dat ik het mijn vriend gewoon moest gunnen.

Dat ik in de trein zat en nodig moest plassen, maar hij bijna een station binnen zou rijden en ik wist dat het dan niet mag. Dat ik toen dus snel de wc opzocht. Gelukkig was alles al uit me toen ik merkte dat de trein vaart begon te minderen voor het station, ik had de regels dus niet overtreden. Maar dat ik daarna doortrok en besefte dat het op dat moment pas over het spoor zou spoelen, en het dus toch op het station zou belanden. Het gaat natuurlijk om het doortrekmoment. Zeker bij die moderne wc’s die alles opsparen, en het pas zodra je op de knop drukt met een rotvaart naar beneden duwen.

Dat mijn kapster laatst toen ik wegging een zin zei met daarin: ‘En als je dan over twee of drie maanden weer komt, …’. Dat ik me daardoor direct schuldig voelde. Ze zei het in een bijzin, maar er klonk toch iets van verwijt in door. De eigenlijke tijd die ervoor staat is natuurlijk zes weken. Alsof ze me duidelijk wilde maken dat ik een haar-verwaarlozer ben en dat ik dat natuurlijk zelf moet weten, maar dat zíj het anders zou doen. (‘Maar goed, wie ben ik?’)

bottom of page