top of page
Brandnetels (c) Anne van Zantwijk_header.jpg

Hoge verwachtingen

Janneke heeft hoge verwachtingen, van zichzelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.

Dat ik met iemand buiten bij een koffietentje zat. We hadden een hele tafel met bijbehorende bank voor onszelf. Het enige probleem was dat er recht voor mijn neus een klein rood velletje van een pepertje op de tafel zat geplakt, zo’n klein vierkantje van iemand die de peper echt fijn heeft gesneden. Dat vond ik vies, ik wist ook niet of het uit iemands mond was gevallen of van iemands bord. Dat ik niet recht achter het pepertje wilde blijven zitten, uit angst dat ik er dan een keer per ongeluk mijn ellebogen in zou zetten. Daarom besloot ik wat meer opzij te schuiven op de bank, maar toen zat ik nogal raar ver weg van mijn gesprekspartner. Even overwoog ik nog er een tandenstoker aan op te offeren, dan kon ik het velletje wegkrabben. Maar dat vond ik zonde van de tandenstoker en ook niet mijn taak.

Dat mijn gesprekspartner op een gegeven moment vroeg wat er aan de hand was en ik het toen kon uitleggen. Dat ze het ook nog begreep, en het pepertje daarna niet meer tussen ons in stond hoewel het er nog wel lag.

Dat we gingen kamperen maar geen afvalzak bij ons hadden, en wel meteen afval veroorzaakten. Nu kan ik al bijna niet meer bedenken wat we dan hadden, en toch heb je altijd zomaar afval. Dat we daarom iets moesten vinden wat als afvalzak kon dienen. Dat mijn vriendin toen een plastic zakje opofferde dat ze eigenlijk had willen bewaren voor het vershouden van diverse producten. Het zakje was ook iets te mooi voor afval, met zijn dubbele sluitstrip.

Dat er later ineens een broodzak vrijkwam, ruim voordat het eerste zakje vol was. En toen nog een, en een plastic emmertje. Ineens verschenen er overal afvalopbergmogelijkheden. Komen die nou eenmaal altijd vrij, of ga je tijdens het kamperen steeds meer dingen als potentiële afvalopbergplaats beschouwen? Uiteindelijk konden we de tentzak en het zakje van de haringen zelfs ongemoeid laten.

Dat wij één hele fijne plant hebben. Zodra hij te weinig water heeft, gaat hij heel zielig hangen. Dan geef je hem een bekertje water (hij staat op de badkamer dus dit is ook nog meteen op te lossen met behulp van mijn tandenpoetsbeker), en binnen een uur of wat knapt hij dan zienderogen op. En dan is alles ook meteen vergeven en vergeten.

bottom of page