Dat ik in bed bij mijn vriend lag en verwachtte gips te voelen, maar dat zat er niet meer omdat het er die ochtend af was gegaan. Dat ik het bijna jammer vond, maar toen toch zei: ik vind je met je eigen benen leuker.
top of page
%20Anne%20van%20Zantwijk_header.jpg)
Hoge verwachtingen
Janneke heeft hoge verwachtingen, van zichzelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.
Dat iemand tegen mij zei dat ik écht geen kinderen wil, dat het duidelijk is en ik een punt achter die vraag moet zetten. Dat ik mezelf niet respecteer door mijn eigen gevoel hierover continu in twijfel te trekken. Dat dat überhaupt mijn probleem is, dat ik nooit achter mezelf ga staan.
Dat ik daarna als een soort zwakkeling naar huis ging, maar me niet meer hoefde af te vragen of ik niet toch een kind wilde. Ik wil geen kind. Nooit gewild ook. Niet in mijn buik, niet in mijn leven en niet in mijn dagen.
Dat ik ’s avonds in bed met mijn been over het been van mijn vriend wilde aaien, maar toen op zijn gips stuitte en even dacht: hij heeft zijn laarzen nog aan. Daarna moest ik hardop lachen om het beeld dat mijn vriend laarzen zou dragen, dat is niks voor hem. Dat hij vergeten zou zijn om zijn schoenen uit te doen voor het in bed stappen, daar viel ik nog niet eens over.
bottom of page